Ealhmund Wielki

Ealhmund posiadał niezwykle szerokie i różnorodne wykształcenie, które ukształtowało jego sposób myślenia i rządzenia. Jako pierwszy członek królewskiej rodziny ukończył naukę na trzech różnych uniwersytetach. Rozpoczął edukację na Uniwersytecie Whisperhout, następnie przez rok studiował w Torragburh, by ostatecznie ukończyć naukę na prestiżowym Uniwersytecie Aspińskim. Ta unikalna ścieżka dała mu wiedzę z zakresu arauleńskiej administracji, historii regionów oraz, co najważniejsze, zaawansowanych koncepcji ekonomicznych i finansowych z Aspin.

Jego intelekt przejawiał się przede wszystkim w przenikliwości i umiejętności analizy złożonych sytuacji. Potrafił dostrzegać długofalowe konsekwencje decyzji, co było widoczne w jego strategicznym odejściu od polityki podbojów na rzecz rozwoju wewnętrznego. Ealhmund był znany z tego, że słuchał swoich doradców, ale ostateczne, często prorocze w swej trafności, decyzje podejmował samodzielnie, opierając się na dogłębnej analizie faktów.

Prawdziwym geniuszem Ealhmunda była jego zdolność do projektowania i wdrażania skomplikowanych, systemowych reform. Jego genialny umysł pozwalał mu tworzyć spójne mechanizmy, które przekształcały królestwo. Najlepszym tego przykładem był Plan Rozwoju, który obejmował dziesiątki powiązanych ze sobą inicjatyw gospodarczych, infrastrukturalnych i społecznych.

Wykazywał się niezwykłym talentem do organizacji. Potrafił dzielić ogromne projekty, takie jak budowa Szlaku Vuldarskiego czy Szlaku Czerwieni i Złota, na mniejsze, zarządzalne etapy, angażując przy tym zarówno instytucje koronne, jak i lokalnych lordów. Jego reforma podatkowa, a w szczególności wprowadzenie Górniczego Podatku Rdzeniowego, świadczy o głębokim zrozumieniu feudalnej gospodarki i umiejętności tworzenia systemów redystrybucji bogactwa, które wzmacniały zarówno koronę, jak i lojalnych wasali.

Jego zdolności reformatorskie objawiały się także w sferze prawnej. To Ealhmund wprowadził jasne rozróżnienie między herezją a innowierstwem, rozwiązując Arauleńską Inkwizycję i kończąc okres religijnych prześladowań. Potrafił dostrzec, że stabilność państwa opiera się nie na jednolitości, ale na sprawiedliwych ramach prawnych, które obejmują różnorodne grupy.

Ealhmund był urodzonym dyplomatą i negocjatorem. Jego charyzma, opanowanie i zdolność do przekonywania były legendarne. Jako Złoty Posłaniec swojej matki, Rayli, nawiązał liczne kontakty z zagranicznymi władcami i arauleńskimi lordami, budując sieć relacji, które później wykorzystał jako król.

Jego umiejętności negocjacyjne doskonale widać na przykładzie finansowania wielkich projektów budowlanych. Zamiast zaciągać jedną, ogromną pożyczkę u jednego wierzyciela, co dałoby mu nad koroną dużą dźwignię, Ealhmund przez ponad rok negocjował z trzema instytucjami: Aspińskim Bankiem, Bankiem Baragrimów i Bankiem Thuldromów. Wykorzystując ich wzajemną rywalizację, wynegocjował trzy oddzielne, mniejsze pożyczki na niski procent, minimalizując tym samym ryzyko i zależność korony od którejkolwiek z nich.

Jego talent do rozwiązywania konfliktów objawił się także w sprawach rodzinnych. Pomimo zdrady siostry Haelwynn i córki Aelflaed, potrafił podejść do sytuacji z zimną krwią i strategicznym spokojem. Najpierw izolował Haelwynn w Vuldarze poprzez nadawanie ziem lojalnym lordom, a gdy doszło do otwartego konfliktu, starał się pertraktować. Nawet po próbie zamachu na jego życie, którą początkowo przypisywał siostrze, był w stanie wysłuchać jej argumentów i ostatecznie pojednać się z nią, przekształcając buntowniczkę w lojalną marszałkinię polną.

Choć Ealhmund nie był legendarnym dowódcą w polu jak jego matka, posiadał wybitne zdolności strategicznego myślenia na poziomie państwowym. Jego największym militarnym osiągnięciem było świadome zakończenie III Wojny Arauleńskiej i rezygnacja z dalszej ekspansji, mimo posiadanych środków. Rozumiał, że królestwo, wyczerpane długim konfliktem, potrzebuje konsolidacji, a walka na dwóch frontach z Hintervoldem i Zakonem Gregoriańskim byłaby zgubna.

Jego strategia wobec buntów była wyrafinowana i często polegała na wykorzystaniu gospodarki i dyplomacji zamiast czystej siły. Podczas rebelii w Morbergu nie wysłał od razu armii do walki. Zamiast tego całkowicie zablokował prowincję, nałożył sankcje gospodarcze, prawo składu i zawarł umowy handlowe z krasnoludami z Thraegu, odcinając Morberg od źródeł dochodu i zaopatrzenia. Ta taktyka „wojny głodowej” doprowadziła do upadku buntu bez konieczności prowadzenia krwawej kampanii w trudnym, górskim terenie.

Podobnie postępował z konfliktem religijnym. Choć ostatecznie wojna z Kościołem była nieunikniona, Ealhmund równolegle działał na arenie kościelnej, wspierając swoją córkę Brihtuę w dążeniu do stanowiska Wielebnej Matki. Jego zwycięstwo było więc zarówno militarne, jak i polityczne, kończące się reformą kościoła od wewnątrz.

Ealhmund posiadał rzadki wśród władców talent do zarządzania finansami i stymulowania gospodarki. Jego Plan Rozwoju był kompleksowym programem inwestycyjnym. Wprowadził innowacyjne rozwiązania, takie jak Plany Ośmioletnie dla nowych gildii cechowych, które łączyły pożyczki koronne z wymogami rozwoju, minimalizując ryzyko marnotrawstwa środków.

Potrafił identyfikować wąskie gardła w gospodarce i tworzyć instytucje, które je usuwały. Widząc problem z transportem towarów między Starym Armektem a Legiomorzem, narażonym na piratów hazardzkich, zainicjował budowę bezpiecznego szlaku lądowego. Dostrzegł potencjał w zaniedbanym Czarnym Lesie i postanowił go rozwijać, budując tam Szlak Czerwieni i Złota, który nie tylko połączył stolicę z Casterville, ale też ożywił cały region.

Jego umiejętność zarządzania ludźmi przejawiała się w dostrzeganiu talentów. Bez uprzedzeń powierzał odpowiedzialne zadania osobom z nizin społecznych lub innych kultur, jeśli wykazywały się kompetencjami. Przykładem jest Olena Vovkiv, vuldarska szlachcianka, której początkowo powierzył nadzór nad budową Szlaku Vuldarskiego, a później, zachwycony jej umiejętnościami, mianował Szambelanką Królewskiego Dworu, dając jej miejsce w Wysokiej Radzie.

Ealhmund przyszedł na świat jako syn królowej Rayli Zwycięskiej i Aelfrica z domu Pathiss. Dwa lata później na świat przyszła jego młodsza siostra, Haelwynn. Dzieciństwo przyszłego władcy przypadło na okres wielkiej ekspansji Araulenu, gdy jego matka, królowa Rayla, prowadziła III Wojnę Arauleńską. Wychowywał się więc w cieniu wielkiej wojny, która zmieniła oblicze całego kontynentu.

W wieku dwunastu lat Ealhmund rozpoczął formalną edukację na Uniwersytecie Whisperhout, od razu odznaczając się swoja błyskotliwością. Kiedy Ealhmund miał piętnaście lat, Wicekról Rayli, Aegenwulf var Wyndhame zorganizował dla niego Pierwszy Turniej Imienia - miał on pomóc w znalezieniu dla młodego księcia małżonki. Plan się powiódł i Ealhmund poślubił Margwyn z domu Halgver.

Po ślubie Ealhmund przerwał studia w Whisperhout i wraz z nowo poślubioną żoną przeniósł się do Torragburh, gdzie kontynuował naukę na tamtejszym uniwersytecie. Rok później na świat przyszła ich pierwsza córka, Aelflaed. Ealhmund ukończył Uniwersytet Torragburh i wraz z rodziną wyruszył na wyspę Aspin, by podjąć kolejne studia na Uniwersytecie Aspińskim. Tam urodziła się ich druga córka, Brihtua.

Narodziny Brihtui okazały się jednak tragiczne w skutkach, gdyż podczas porodu zmarła Margwyn. Po tym bolesnym wydarzeniu młody książę powrócił do Araulenu. W opiece nad córkami bardzo pomagali mu Aegenwulf oraz Aelfric, ojciec Ealhmunda.

Na życzenie wicekróla Aegenwulfa, Ealhmund wraz ze swoją siostrą Haelwynn zaczęli uczestniczyć w spotkaniach Wysokiej Rady. Ealhmund chętnie słuchał obrad, a za pozwoleniem zabierał głos, wykazując się proaktywną postawą. Jego siostra, choć często się nudziła, potrafiła zadawać celne pytania i przedstawiać sensowne propozycje, przez co oboje na swój sposób błyszczeli w gronie doradców.

Choć Ealhmund był księciem idealnym, to Haelwynn zawsze miała lepsze relacje z ich matką - Rayla faworyzowała córkę, a wielu na dworze uważało, że to właśnie ona zostanie dziedziczką. Ten stan rzeczy był niezwykle frustrujący dla Ealhmunda, a między nim a Haelwynn nieustannie trwała zażarta rywalizacja o względy matki.

Mimo starań Ealhmunda Rayla nadal faworyzowała Haelwynn - wspierała ją również bardzo w jej karierze wojskowej, a nawet wysłała w swoim imieniu na podboje do Srebrnych Marchii i Hazardu, mianując ją poruczniczką i włączając do swojej rady wojennej. W trakcie kampanii Haelwynn awansowała jeszcze dalej, stając się pułkowniczką pułku Ziem Korony.

Gdy wieści o faworyzowaniu siostry dotarły do Ealhmunda, napisał on do matki list pełen żalu. Wypominał w nim, że jako pierworodny nigdy nie dostał szansy, by udowodnić swoją wartość, i że jest traktowany niesprawiedliwie. Przypominał, że wypełnił wszystkie obowiązki dziedzica: ukończył trzy uniwersytety, ożenił się, spłodził dzieci i służył królestwu radą, nigdy się jej nie sprzeciwiając. Rayla, przebywająca wówczas w Vuldarze, po przeczytaniu listu podobno bardzo się rozgniewała, jednak dał jej on też do myślenia. Napisała do syna, że mianuje go swoim Złotym Posłańcem, czyli swoim przedstawicielem na arenie międzynarodowej, co czyniło go oficjalnym członkiem jej Wysokiej Rady. Dzięki tej pozycji dyplomaty Ealhmund poznał wielu wpływowych lordów oraz zagranicznych władców.

Podczas dyplomatycznej wizyty w Hintervoldzie Ealhmund poznał córkę króla Félixa de Volaille, Élise - zrodziło się między nimi uczucie. Ponieważ Élise była jednak zaręczona, swoją miłość trzymali w tajemnicy. Pewnej nocy spotkali się w jej komnatach. Doszło między nimi do zbliżenia, jednak zanim sprawy zaszły za daleko Ealhmund przerwał, nie chcąc jej pohańbić. Wiedział, że Élise jest zaręczona z innym i że zniszczyłby jej tym życie. Zasnęli jednak razem w jej łóżku, gdzie nad ranem zastała ich pokojówka, która doniosła o wszystkim matce Élise. Wybuchł skandal, a Ealhmund został aresztowany pod zarzutem zbrukania królewskiej córki.

W odpowiedzi wicekról Aegenwulf wysłał do Hintervoldu oddział złożony z elitarnych żołnierzy z poselstwem żądającym uwolnienia Ealhmunda. Ealhmund odmówił jednak przyjęcia tej pomocy, postanawiając udowodnić swoją niewinność. Wziął na siebie całą winę, twierdząc, że Élise zaprosiła go na kolację, by porozmawiać o stosunkach dyplomatycznych między królestwami, chcąc pomóc zmęczonemu napięciami ojcu. Ealhmund zeznał, że podczas rozmowy wypił za dużo wina i zasnął w jej łóżku, ale do niczego nie doszło. Przeprosił za nietakt i ukorzył się przed królem Félixem. Élise została zbadana przez medyka, który potwierdził jej dziewictwo, co doprowadziło do zwolnienia Ealhmunda z aresztu i jego powrotu do Araulenu. Mimo udowodnionej niewinności, skandal miał poważne konsekwencje dla Élise i doprowadził do zerwania jej zaręczyn oraz późniejszych problemów ze znalezieniem męża.

Tymczasem podboje Rayli w ramach III Wojny Arauleńskiej zakończyły się sukcesem. Po dołączeniu do Haelwynn w Hazardzie, zajęły razem Ríoghbhaile i Höchenhold. Następnie królowa wraz z córką u jej boku wróciły do Starego Armektu, by świętować triumf. Radość przerwała jednak śmierć Rayli, która została podstępnie otruta we własnym domu.

Rayla Zwycięska, po zamachu na swoje życie, zmarła w nocy w swoich komnatach. Królestwo znalazło się w trudnej sytuacji, ponieważ władczyni nie wyznaczyła oficjalnie swojego następcy. Jeszcze przed świtem jej córka, Haelwynn, udała się do komnat matki, zabrała koronę i w towarzystwie lorda Tattona var Bloodravena oraz oddziału Krwawych Kruków wkroczyła do sali tronowej, gdzie zasiadła na tronie. Na jej rozkaz sprowadzono również część Gwardii Królewskiej, pomijając te oddziały, które w tym czasie strzegły jej brata, Ealhmunda.

O świcie do sali tronowej przybył Wicekról Aegenwulf var Wyndhame, któremu towarzyszyli Kawalerzyści Jednorożca. Nakazał on Haelwynn opuścić tron. Haelwynn oskarżyła go o zdradę i rozkazała przygotować swoją koronację. Aegenwulf odmówił, powołując się na arauleńskie prawo, które w przypadku braku wskazanego dziedzica przyznawało tron pierworodnemu dziecku monarchy.

Haelwynn ogłosiła, że to ona jest prawowitą dziedziczką i nakazała swoim ludziom aresztować lub zabić Wicekróla, jeśli ten będzie stawiał opór. Gwardziści zaprzysiężeni Haelwynn odmówili wykonania tego rozkazu, przypominając, że ich przysięga dotyczyła ochrony królewskiej krwi, a nie atakowania Wicekróla. Część gwardii, która była zaprzysiężona samej zmarłej królowej Rayli, przeszła na stronę Wicekróla. Widząc, że przewaga liczebna jest po stronie przeciwników, lord Tatton wycofał się z konfrontacji i zaczął namawiać Haelwynn do ustąpienia.

Choć z początku Haelwynn była niechętna, to Aegenwulf zaproponował rozwiązanie zgodne z prawem, aby w tej niejasnej sytuacji o sukcesji zdecydowała Rada Hrabiów. Haelwynn przystała na propozycję Wicekróla i opuściła salę tronową, nie chcąc tracić w oczach hrabiów, do których należała decyzja - potajemnie wynajęła jednak zbirów, aby uprowadzili Ealhmunda. Plan ten się nie powiódł, ponieważ Ealhmund zamiast w zamku przebywał wówczas na Polach Kahledzkich, gdzie przygotowywał uroczystości pogrzebowe swojej matki.

Podczas pogrzebu Rayli Zwycięskiej przemawiali liczni lordowie. Córka Ealhmunda, Aelflaed, wykorzystała swoje wystąpienie, aby budować poparcie dla swojej ciotki, Haelwynn. Za ten czyn została publicznie skarcona przez swoją siostrę, Brihtuę. Następnie zebrała się Rada Hrabiów, która przez długi czas obradowała nad wyborem następcy tronu. Ostatecznie, między innymi pod wpływem incydentu w sali tronowej i próby użycia siły przez Haelwynn, hrabiowie uznali ją za zbyt niebezpieczną i obawiając się jej tyranicznych zapędów, wybrali na króla Ealhmunda.

Wściekła z powodu tej decyzji Haelwynn opuściła stolicę i udała się do Ravenspire, gdzie zaczęła nawoływać do wojny, twierdząc, że to ona jest prawowitą dziedziczką tronu. Do jej boku dołączyła także córka Ealhmunda, Aelflaed.

Haelwynn nie była jednak jedynym problemem Ealhmunda. W kolejnym roku Zakon Gregoriański zaczął zagrażać Silmaaroonowi, sojusznikowi Araulenu. Król Ealhmund wysłał Aegenwulfa z poselstwem do Silmaaroonu. Misja miała na celu złożenie propozycji wasalizacji w zamian za arauleńską ochronę militarną. W tym samym czasie Ealhmund udał się osobiście do Ravenspire, by rozmawiać z siostrą i córką. Król zapewnił siostrę o swoich dobrych intencjach, a nawet zaproponował jej dowództwo nad armią mającą wesprzeć Silmaaroon, jeśli ten przyjmie warunki. Choć Aelflaed była przeciwna ojcu, to Haelwynn przystała na tę propozycję. Gdy tylko Silmaaroon złożył hołd lenny, Haelwynn wraz z bratem wyruszyła na południe. Ealhmund szybko wrócił do stolicy, pozostawiając siostrę w nowo podległym mieście, gdzie ta w tajemnicy przed królem zaczęła zabiegać o poparcie miejscowych rodów dla swojej sprawy.

Po powrocie do Starego Armektu Ealhmund odesłał Aegenwulfa na emeryturę, mianując nową wicekrólową Wulfrun var Lustinn. Jedną z jej pierwszych inicjatyw było utworzenie elitarnej formacji Gwardii Królewskiej, której zadaniem miała być ochrona monarchy przed zamachami, takimi jak ten, który zakończył życie jego matki.

Kolejny rok król poświęcił na opracowanie i rozpoczęcie realizacji Planu Rozwoju, którego celem było administracyjne i gospodarcze wzmocnienie całego królestwa. Ealhmund podchodził do tego zadania z wielką powagą, zasięgając rad u wielu zaufanych osób, w tym u emerytowanego już Aegenwulfa.

Wkrótce potem do Ealhmunda dotarły wieści o knowaniach Haelwynn, która wciąż szukała sojuszników przeciwko bratu. Król wezwał siostrę do stolicy i zażądał od niej złożenia hołdu. Pod presją Haelwynn uległa i publicznie pokłoniła się Ealhmundowi.

W tym samym czasie córka króla, Brihtua, została Słoneczną Kapłanką i objęła rolę przeoryszy w Nowym Armekcie. Niedługo później Haelwynn, wciąż ciesząca się zaufaniem brata, poprowadziła wojska, by dopilnować spraw związanych z wasalizacją Riggë. Kiedy jednak wybuchła Wojna Srebrnomarchijsko-Morberska i Haelwynn ponownie stanęła na czele arauleńskich sił, niespodziewanie odwróciła się od monarchy. Nie wiedząc, że Ealhmund planował właśnie mianować ją marszałkinią polną po zakończeniu tego konfliktu, zebrała lojalną sobie część armii i udała się do Vuldaru, do miasta Anavir. Tam ogłosiła się królową Araulenu i zaczęła zabiegać o sojuszników wśród Vuldarów i tamtejszych arauleńskich rodów. Wicekrólowa Wulfrun var Lustinn uznała ten krok za zdradę stanu i namawiała Wysoką Radę do wypowiedzenia wojny uzurpatorce. Ealhmund odmówił walki z siostrą. Zamiast tego przystąpił do wdrażania w Vuldarze części swojego Planu Rozwoju, która zakładała nadawanie tamtejszych ziem lojalnym mu arauleńskim lordom. Ta polityka skutecznie otoczyła Haelwynn wrogami na jej nowym terytorium. Jej ucieczkę do Vuldaru powszechnie uznano za początek Wojny Dzieci Rayli.

Mimo zdrady siostry, Ealhmundowi udało się doprowadzić do końca Wojnę Srebrnomarchijsko-Morberską. Jako rozstrzygnięcie konfliktu o podłożu religijnym król proklamował powstanie Srebrnomarchijskiego Kościoła Aglosa. Decyzja ta spotkała się ze sprzeciwem Kościoła Arauleńskiego, który w czasie wojny wspierał Morberg, jednak Ealhmund stanowczo się jej trzymał, rozpoczynając tym samym szerszą reformę religijną w królestwie.

Ealhmund kontynuował umacnianie królestwa i swojej pozycji. W tym celu zawarł sojusz z Hintervoldem, poprzez swoje małżeństwo Élise z rodu de Volaille - księżniczką Hintervoldu, z którą nadal łączyło go uczucie. Warunkiem umowy było jednak, że Élise nie zmieni swojej wiary na Aglosa, co wywołało gniew Wielebnego Ojca Herefrida i pogłębiło istniejące już napięcie między monarchą a Kościołem. Sytuację tę postanowiła wykorzystać siostra króla, Haelwynn, która ogłosiła swój ślub z Beornstanem var Hawke - oznajmiła również, że stara się o dziecko, co stanowiło bezpośrednie zagrożenie dla pozycji Ealhmunda, gdyż potencjalny dziedzic mógłby wzmocnić roszczenia jego siostry do tronu.

W tym samym czasie w Morbergu wybuchł bunt lokalnych lordów przeciwko rodowi Morberg, spowodowany wygórowanymi podatkami od wydobycia, które zmuszały wasali do oddawania większości urobku. Ealhmund wkroczył do prowincji na czele wojsk pod dowództwem marszałka polnego Bertreda var Crawforde, lecz zamiast natychmiastowego ataku wysłał poselstwo do zbuntowanych. Ogłosił wówczas nowe prawo, Górniczy Podatek Rdzeniowy, które ujednolicało i przejmowało kontrolę króla nad podatkami w całym Araulenie. Powód buntu zniknął, więc lordowie złożyli broń. Ród Morberg nie był zadowolony z tej decyzji, więc Ealhmund, aby zapobiec dalszym niepokojom, pozostawił w prowincji część swojego wojska jako zabezpieczenie.

Kiedy sytuacja w Morbergu została opanowana, król zwrócił się ku sprawom rodzinnym. Wysłał swoją córkę, Aelflaed, jako oficjalne poselstwo do Haelwynn z prośbą, aby ta opamiętała się i wróciła do domu. Aelflaed okłamała jednak ojca, deklarując poparcie, a po przybyciu do Anaviru ogłosiła swoje wsparcie dla ciotki. Haelwynn mianowała ją nawet swoją dziedziczką do czasu narodzin własnego dziecka. Przez następny rok Aelflaed podburzała Haelwynn, namawiając ją do otwartego ataku.

W końcu Haelwynn zebrała armię i wyruszyła w stronę Morbergu, licząc na poparcie tamtejszych lordów. Ealhmund zebrał swoje siły, przekroczył Góry Kamienne i wyszedł naprzeciw siostrze pod Oakworth. Haelwynn zdążyła już pozyskać poparcie części lordów morberskich i dysponowała sporą armią. Kiedy armie stanęły naprzeciw siebie, rodzeństwo rozpoczęło pertraktacje. Gdy negocjacje zdawały się zmierzać w dobrą stronę, wkroczyła Aelflaed, która zaczęła kłócić strony. Ealhmund to zauważył i wytknął córce, więc Haelwynn zaproponowała przerwanie rozmów do rana. Świadkowie twierdzili, że na pożegnanie pocałowali się w policzki w geście szacunku, a oba obozy były niemal pewne, że do walki nie dojdzie.

Ta perspektywa nie podobała się jednak Aelflaed, która we współpracy z mężem Haelwynn, Beornstanem, wynajęła vuldarskich zabójców. Pod osłoną nocy podjęli oni próbę królobójstwa. Ealhmund przeżył atak, ale stracił oko. Ponieważ Aelflaed dostarczyła zabójcom sfabrykowane dowody, wszystko wskazywało na Haelwynn jako zleceniodawczynię. Wicekrólowa Wulfrun var Lustinn zasugerowała zaatakowanie o świcie, uważając, że Haelwynn nie stawi się już na negocjacje. Rankiem, widząc nadciągające siły brata, Haelwynn poczuła się zdradzona. Choć oboje nie byli zaprawionymi wojownikami, tego dnia postanowili przywdziać pancerze i osobiście rozstrzygnąć spór. Na polu bitwy Ealhmund oskarżył siostrę o próbę zamachu, czemu Haelwynn zaprzeczyła. Doszło do pojedynku, który wygrała Haelwynn, powalając brata. Zanim jednak zadała ostateczny cios, zdała sobie sprawę, że tak podstępny atak nie był w stylu Ealhmunda i że za wszystkim musiała stać Aelflaed. Haelwynn rozkazała swoim oddziałom się wycofać, a sama oddała się w ręce brata, mówiąc, że nigdy nie stanie się bratobójczynią i pragnie jedynie jego miłości oraz tronu, który jej się należy. Haelwynn, Aelflaed i Beornstan zostali aresztowani i spędzili zimę w więzieniu w Starym Armekcie. Haelwynn miała dobre warunki i była często odwiedzana przez brata. W trakcie wyroku okazało się, że jest w ciąży.

Kiedy zima dobiegła końca, w nowym roku odbył się sąd. Ealhmund, nie chcąc sądzić własnej rodziny, oddał sprawę w ręce swojej wicekrólowej. Wielebny Ojciec Herefrid oburzył się, twierdząc, że tak ważny sąd powinien należeć do Kościoła, ale król nie zmienił zdania. Ealhmund wystąpił jako świadek, wstawiając się za siostrą i prosząc o łaskę, argumentując, że została oszukana. Proces cieszył się ogromnym zainteresowaniem, a dwór sympatyzował z relacją rodzeństwa, a lordowie i lady domagali się złagodzenia kary dla Haelwynn. Wicekrólowa orzekła, że Haelwynn zostanie oszczędzona, ale resztę życia spędzi w areszcie domowym w Starym Armekcie za podniesienie ręki na króla i bunt. Beornstan został uznany winnym zdrady i próby królobójstwa i skazany na śmierć. Wicekrólowa odmówiła jednak wymierzenia kary Aelflaed, twierdząc, że jako dziedziczkę może ją osądzić tylko król.

Ealhmund wygłosił wówczas przemówienie, w którym stwierdził, że Haelwynn działała w afekcie, szczerze wierząc, że walczy o słuszną sprawę i tron, który jej zdaniem należał jej się po matce. Swoją córkę, Aelflaed, nazwał natomiast złą, egoistyczną i żywiącą się konfliktem - wielokrotnie go okłamywała i nawet próbowała zabić. Skazał ją na wygnanie i pozbawił rodowego nazwiska, nadając jej bękarcie nazwisko Sunrider, oznajmiając, że dziecko, które podnosi rękę na rodzica, przestaje być członkiem rodziny. Następnie ogłosił, że królowa-małżonka, Élise, jest w ciąży, a badania magów Kapituły wskazują, że urodzi chłopca. Zapowiedział, że nada mu imię Aelfheah i że to on zostanie jego dziedzicem. Wszyscy obecni lordowie musieli pokłonić się przed królową-małżonką na znak uznania nienarodzonego Aelfheaha za następcę tronu. Pokłoniła się nawet Haelwynn. Wielebny Ojciec Herefrid oburzył się, nazywając Élise „heretycką kurwą”. Za te słowa Ealhmund uderzył go w twarz i oznajmił, że jeśli jeszcze raz pozwoli sobie na takie słowa pod adresem jego żony, straci język. Tym aktem zakończyła się Wojna Dzieci Rayli.

Pod koniec roku, w którym na świat przyszli synowie zarówno Ealhmunda jak i Haelwynn, relacje między rodzeństwem zaczęły się wyraźnie ocieplać. Narodziny Willheda, syna Haelwynn, stały się impulsem do zbliżenia. Haelwynn, choć formalnie pozostawała w areszcie domowym, cieszyła się znaczną swobodą w obrębie królewskiej twierdzy i szybko zaprzyjaźniła się z królową-małżonką Élise. Obie kobiety pragnęły, aby ich synowie, Aelfheah i Willhed, wychowywali się razem, co sprzyjało dalszemu łagodzeniu napięć.

Za namową Haelwynn, królowa Élise podjęła decyzję o wyrzeczeniu się swojej dotychczasowej wiary i przejściu na wiarę w Aglosa. Jej Pierwsze Poświęcenie poprowadziła córka Ealhmunda, Brihtua. Po ceremonii Brihtua odbyła rozmowę z ojcem, w której opowiedziała o licznych nadużyciach Arauleńskiej Inkwizycji. Brihtua działała na rzecz utworzenia stronnictwa opowiadającego się za złagodzeniem kościelnego prawa, argumentując, że czasy wojny minęły, a teraz nadszedł czas, by dbać o pokój i wszystkich poddanych królestwa. W tym samym roku na świat przyszedł drugi syn Ealhmunda i Élise, Henry.

Król Ealhmund kontynuował wdrażanie swojego Planu Rozwoju, kładąc duży nacisk na rozwój wszystkich ziem królestwa, w tym tych podbitych przez jego matkę, Raylę Zwycięską. Aby pobudzić gospodarkę Vuldaru, utworzył Vuldarską Gildię Stali. Jej zadaniem było wydobycie i dystrybucja obfitych złóż stali z tego regionu do reszty Araulenu. Gildia bardzo szybko się rozrosła, a napływ surowca i środków finansowych pozwolił na prężną rozbudowę i rozwój Vuldaru, który zaczął odzyskiwać dynamikę.

Król Ealhmund Wielki uznał, że Arauleńska Inkwizycja – powołana niegdyś przez Ecberta Zdobywcę do walki z herezją – stała się w czasach pokoju narzędziem ślepych represji. Szczególnie w Vuldarze inkwizytorzy zamiast stopniowego nawracania dopuszczali się mordów i palenia wsi, dlatego Ealhmund rozwiązał Inkwizycję i zmienił prawo: rozdzielił wyznawców innych religii na heretyków oraz innowierców, gwarantując tym drugim koniec prześladowań. Nakazał też, by konwersja Vuldaru odbywała się przez słowo, a nie przemoc.

Reforma wywołała bunt części duchowieństwa. Wielebny Ojciec Herefrid uciekł do Whisperhout, ogłosił Ealhmunda wrogiem wiary i rozpoczął Drogę Słońca, mającą na celu obalenie króla. Dawni inkwizytorzy utworzyli Zakon Drogi Słońca. Rebelia zyskała wsparcie wpływowych rodów: Windbloomów z Whisperhout, Cuberów z Moorhaven i Everthartów z Czarnego Lasu, a także – nieoficjalnie – pomoc finansową z Birchton. W królestwie wybuchły potyczki między lordami, a Kościół Arauleński podzielił się na stronnictwa.

Ealhmund stłumił powstanie siłą, powierzając dowództwo marszałkowi polnemu Bertredowi var Crawforde. Mimo fanatycznej propagandy Herefrida, Zakon nie miał szans w starciu z przewagą Korony. Wojna zakończyła się w Bitwie pod Riverwood. Herefrid zginął trafiony strzałą w oko, co doprowadziło do rozpadu jego armii. Zginął też sam Bertred var Crawforde.

Po zwycięstwie zwołano Złote Konklawe, na którym nową Wielebną Matką została Brihtua. Ealhmund okazał łaskę zbuntowanym lordom, ale dla zabezpieczenia lojalności wziął od hrabiów dzieci na wychowanie dworskie jako zakładników, a na pomniejszych rodach wymusił reparacje, przekazane następnie tym, którzy pozostali wierni Koronie. Członkom Zakonu Drogi Słońca dał wybór - dobrowolne wygnanie w Vuldarze, aby głosić tam wiarę lub śmierć. Większość przystała na wygnanie, a pozostali uciekli tworząc bandyckie grupy i nazywając samych siebie Krwawymi Słońcami - na ich czele stanął Oeric z Westwood, którego Brihtua pokonała w wyborach na Złotym Konklawe. Bunt Krwawych Słońc, który przeszedł do historii jako Krwawe Kazanie, został całkowicie stłumiony jeszcze za rządów Ealhmunda.

W trakcie kiedy Ealhmund prowadził wojnę z Zakonem Drogi Słońca, w Morbergu doszło do kolejnego buntu. W imieniu króla stłumiła go jednak jego siostra, Haelwynn, która pragnęła udowodnić swoje oddanie. Ealhmund za jej zasługi mianował ją Marszałkinią Polną.

Pomimo tego, że Ealhmund podejmował ambitne reformy jako władca, wychował również liczne potomstwo, którego dalsze losy z uwagą śledził — początkowo z dumą, z czasem jednak także z niepokojem. Gdy królestwo po Drodze Słońca Herefrida zaczęło wracać do stabilności, to właśnie dorosłe decyzje jego dzieci coraz częściej wpływały na sytuację dynastyczną i polityczną Araulenu.

Najstarsza córka, Aelflaed, po wyroku wygnania zniknęła z oficjalnego życia dworskiego. Pozbawiona nazwiska i skazana na życie poza strukturami rodu, nie podjęła prób pojednania ani powrotu do ojczyzny. Z czasem jej losy zaczęły funkcjonować głównie w formie relacji kupieckich i marynarskich opowieści. Według nich udała się na Morze Tysiąca Wysp, gdzie porzuciła arystokratyczną tożsamość i rozpoczęła nowe życie jako piratka. Niezależnie od tego, ile prawdy było w tych przekazach, Aelflaed już nigdy nie odegrała roli w polityce Araulenu.

Zupełnie inną pozycję osiągnęła jej młodsza siostra, Brihtua, która w dorosłym życiu stała się jedną z najważniejszych postaci religijnych królestwa. Wspierała kurs reform zapoczątkowany przez ojca po rozbiciu fanatycznych stronnictw, występowała przeciw nadużyciom dawnego porządku kościelnego i budowała zaplecze dla łagodniejszej polityki wyznaniowej. Jej znaczenie przypieczętował wybór na Wielebną Matkę Kościoła Arauleńskiego, co uczyniło ją jednym z filarów stabilizacji religijnej państwa w późnych latach panowania Ealhmunda i po jego śmierci.

Następcą tronu został Aelfheah, którego dorosłe życie upływało w cieniu ogromnych oczekiwań dynastycznych. Jego małżeństwo z Egwine z rodu Lynnford miało charakter nie tylko osobisty, ale przede wszystkim polityczny — łączyło koronę z jednym z najpotężniejszych rodów lennych. Związek ten od początku budził jednak zainteresowanie i plotki. Na dworze krążyły pogłoski o licznych romansach Aelfheaha, a z czasem także o niewierności Egwine oraz o wątpliwościach co do ojcostwa ich dziecka. Skandale te, choć nigdy oficjalnie niepotwierdzone, osłabiały autorytet pary książęcej i stanowiły wygodną broń dla przeciwników politycznych. Po objęciu władzy Aelfheah nie zdążył jednak ani odbudować reputacji, ani ugruntować swojej pozycji — zmarł zaledwie rok po koronacji, pokonany przez Ziemniaczaną Gorączkę, a jego śmierć stała się początkiem kolejnego sporu sukcesyjnego.

Drugi syn Ealhmunda, Henry, zdobył sławę jako rycerz i wojownik, zyskując przydomek Złotego Rycerza. Jego życie prywatne pozostawało jednak burzliwe, a małżeństwo z Wendredą z rodu Ainsley było źródłem nieustannych napięć i zdrad po obu stronach. Po śmierci Aelfheaha ambicje Wendredy doprowadziły do otwartego kryzysu: próbowała przejąć władzę w imieniu męża, aresztując wyznaczonego namiestnika, a następnie również królową-matkę Élise. Uwięziona Élise nie przeżyła lochu. Gdy Henry wrócił z wyprawy i odnalazł ciało matki, udał się do sali tronowej, gdzie w akcie gniewu zabił żonę, rozcinając ją mieczem na pół. Od tej chwili nosił miano Żonobójcy, a arauleńskie przesądy sprawiły, że został wykluczony ze służby rycerskiej i na trwałe utracił dawną pozycję.

Pozostałe dzieci Ealhmunda odegrały role spokojniejsze, choć istotne dynastycznie. Rayla poprzez małżeństwo z Cynesige’em var Whitewingiem wzmocniła powiązania Korony z Gullspire. Aethelthryd obrała drogę rycerską, a jej ślub z Hereburg var Everhart miał wymiar pojednawczy wobec dawnych buntowniczych rodów. Najmłodszy syn, Horik, wyłączony z sukcesji z powodu talentu magicznego, związał życie z Arauleńską Kapitułą i w dorosłości zasiadł w Radzie Starszych Magistrów, współkształtując rozwój instytucji.

Losy potomstwa Ealhmunda ukazały pełne spektrum dróg dostępnych królewskiej krwi — od ołtarza i tronu, przez pole bitwy, po wygnanie i infamię.

W późniejszym okresie panowania Ealhmund Wielki skoncentrował się na utrwalaniu stabilności i rozwoju królestwa, równolegle rozbudowując własne dziedzictwo. Urodziły mu się kolejne dzieci: córki Rayla i Aethelthryd oraz syn Horik.

W ramach Planu Rozwoju król mocno wsparł Uniwersytet Whisperhout, finansując rozbudowę uczelni i tworzenie nowych kierunków. Jednocześnie, w uznaniu zasług Sabelrotów w wojnie z Zakonem Drogi Słońca i późniejszej odbudowie porządku, nadał uniwersytetowi statut gwarantujący, że urząd rektora na stałe pozostanie w rękach tego rodu – sprawowany przez jego głowę lub wyznaczonego przedstawiciela.

Aby zapewnić środki na dalsze inwestycje, Ealhmund prowadził złożone negocjacje kredytowe z bankami Baragrimów i Thuldromów oraz Bankiem Aspińskim. W tym czasie rozpoczął też kluczowe przedsięwzięcia infrastrukturalne: budowę Szlaku Vuldarskiego i Szlaku Czerwieni i Złota. Ukończenie Szlaku Vuldarskiego stało się jednym z ważniejszych kroków w trwałej integracji Vuldaru z resztą Araulenu.

Król nie pominął również kwestii magicznych: po latach obserwacji działania Arauleńskiej Kapituły, we współpracy z Aegenwulfem i zaufanymi magami przeprowadził jej reformę, wzmacniając autonomię instytucji i jej kompetencje w szkoleniu adeptów, organizacji oraz badaniach. Dążył do tego, by Kapituła stała się nadrzędnym organem prawodawczym w sprawach magii w całym Araulenie, co realnie przyspieszyło rozwój magiczny królestwa.

Król Ealhmund Wielki zmarł, pozostawiając po sobie królestwo znacznie silniejsze, lepiej zorganizowane i bogatsze niż to, które objął, a jego reformy na trwałe zmieniły oblicze Araulenu. Został pochowany wraz ze swoją pierwszą żoną, Margwyn, w swojej krypcie na Polach Kahledzkich. Kilka lat później dołączyła do nich druga żona, Élise. Po jego śmierci na tronie zasiadł jego syn, Aelfheah Szczodry.

Rządy Ealhmunda Wielkiego stanowiły wyraźne zerwanie z polityką jego matki, królowej Rayli Zwycięskiej. Podczas gdy Rayla była geniuszem strategicznym, wierzącym w podboje i rządy silnej ręki, Ealhmund wybrał zupełnie inną drogę. Jego panowanie opierało się na pragmatyzmie i dyplomacji. Świadomie zrezygnował z kontynuowania ekspansji militarnej, kończąc III Wojnę Arauleńską, mimo że dysponował środkami do dalszych kampanii. Zamiast rozlewu krwi postawił na rozwój i konsolidację królestwa.

Monarcha ten był władcą zrównoważonym i dalekowzrocznym. Jego decyzje, choć początkowo mogły wydawać się zbyt ostrożne, często miały charakter proroczy i przynosiły trwałe korzyści. Ealhmund wierzył, że prawdziwa potęga państwa buduje się nie na podbojach, ale na stabilności, sprawiedliwych prawach i pomyślności wszystkich poddanych. Pragnął, by każdy mieszkaniec Araulenu, niezależnie od pochodzenia, czuł się częścią królestwa, co stanowiło radykalne odejście od represyjnych metod wprowadzanych na świeżo podbitych ziemiach za czasów jego matki.

Początek jego rządów naznaczony był konfliktami, które w dużej mierze wynikały z dziedzictwa poprzedniej epoki i walki o sukcesję. Jednak po ich zakończeniu, głównie dzięki pojednaniu z siostrą Haelwynn i stłumieniu buntów, w Araulenie zapanował długi okres pokoju. Ten czas stał się fundamentem dla głębokich reform, które Ealhmund wdrażał z niezwykłą systematycznością. Jego rządy upłynęły pod znakiem dobrobytu, administracyjnych przekształceń i odbudowy, zarówno materialnej, jak i społecznej.

Ealhmund był monarchą, który potrafił słuchać i uczyć się od innych. Jego szerokie wykształcenie, zdobyte na prestiżowych uniwersytetach Whisperhout, Torragburh i Aspin, wyposażyło go w umiejętności analityczne i znajomość różnych systemów zarządzania. Współpracował z zaufanymi doradcami, takimi jak wicekrólowa Wulfrun var Lustinn czy emerytowany Aegenwulf var Wyndhame, ale ostateczne decyzje zawsze podejmował samodzielnie, kierując się wizją zjednoczonego i silnego od wewnątrz państwa.

Ocena panowania Ealhmunda Wielkiego w kronikach i wśród historyków jest niezwykle pozytywna. Uważa się go za jednego z najwybitniejszych władców Araulenu, który przekształcił królestwo zdobyte mieczem przez matkę w stabilne, bogate i nowoczesne mocarstwo. Okres jego rządów zapisał się jako złota era pokoju i rozwoju, podczas którego Araulen znacząco wyprzedził pod względem infrastruktury i gospodarki resztę Amarantu. Mówi się, że Ealhmund zastał królestwo rozległe, lecz wewnętrznie skłócone, a zostawił je zjednoczone, praworządne i gotowe na przyszłe wyzwania.

Plan Rozwoju koncentrował się na odbudowie i modernizacji zarówno starych prowincji, jak i nowo zdobytych ziem, takich jak Półwysep Vuldarski. Król inwestował w rozbudowę dróg i twierdz, współpracując z lokalnymi lordami, oraz zwalczał przestępczość pozostałą po wojnie. Kluczowym elementem było usystematyzowanie podatków – od tej pory ich ramy były określone prawem arauleńskim, co ograniczyło samowolę lokalnych władców. W ramach walki z lichwą i przestępczością finansową Ealhmund wprowadził do Araulenu Małą Bankowość, współpracując z krasnoludzkimi rodami Baragrimów i Thuldromów.

Kolejną innowacją był Plan Rozwoju Gildii Cechowych. Król utworzył w Wysokiej Radzie pozycję Arcymistrza Gildii i stworzył system dofinansowań zwany Planami Ośmioletnimi. Rzemieślnik z dobrym pomysłem mógł złożyć petycję o objęcie takim planem. Jeśli Arcymistrz zaakceptował projekt, gildia otrzymywała pożyczkę ze Skarbca Korony wypłacaną w ośmiu transzach, pod warunkiem spełniania rocznych założeń. Spłatę długu rozpoczynano dopiero po ośmiu latach, a w przypadku niepowodzenia przedsięwzięcia dług mógł zostać anulowany. Mechanizm ten miał na celu profesjonalizację rzemiosła i tworzenie nowych miejsc pracy.

Na życzenie króla marszałek polny Bertred var Crawforde przeprowadził reformę wojska. Wprowadzono podział na służbę czynną i uśpioną, gdzie część żołnierzy w stanie spoczynku parała się innymi zawodami, otrzymując niższy żołd, ale będąc w gotowości do wezwania. Ustrukturyzowano liczebność jednostek, a gildiom cechowym pozwolono wystawiać własne chorągwie w zamian za ulgi podatkowe.

Jednym z największych osiągnięć Ealhmunda była budowa dwóch strategicznych szlaków. Aby sfinansować te projekty, król osobiście negocjował przez ponad rok pożyczki z trzech źródeł: Aspińskiego Banku oraz banków rodzin Baragrim i Thuldrom. Dzięki takiemu rozłożeniu finansowania udało mu się wynegocjować niski procent i uniknąć zależności od jednego wierzyciela.

Szlak Vuldarski, budowany przez sześć lat, połączył Stary Armekt z Legiomorzem na Półwyspie Vuldarskim, omijając niebezpieczne wody kontrolowane przez piratów hazardzkich. Kluczową rolę w realizacji projektu odegrała Olena Vovkiv, która zarządzała budżetem i nadzorowała prace, a po ukończeniu budowy została Szambelanką Królewskiego Dworu.

Szlak Czerwieni i Złota powstał we współpracy z księżną Casterville, Rosalin var Maravel. Trakt ten połączył Stary Armekt z Miastem Książęcym Casterville, przebiegając przez zaniedbany i biedny Czarny Las. Budowa miała zapewnić pracę mieszkańcom, zwiększyć bezpieczeństwo i uczynić region ważnym węzłem komunikacyjnym.

Ealhmund zapewnił Arauleńskiej Kapitule Magów większą autonomię, wprowadzając nowy statut. Magowie uzyskali prawo do samodzielnego zarządzania strukturą organizacyjną, regulacji prawa magicznego, prowadzenia badań i szkolenia adeptów. Kapituła stała się kluczową instytucją państwową i filarem stabilności magicznej w królestwie.

Król znacząco dofinansował również Uniwersytet Whisperhout, finansując modernizację infrastruktury, rozwój nowych kierunków, w tym ekonomicznego inspirowanego jego doświadczeniami z Aspin, oraz rozbudowę szkoły oficerskiej. W uznaniu dla zasług rodu Sabelrotów ustanowił, że rektorami uczelni zawsze będą przedstawiciele tego rodu – funkcję tę pełniła głowa rodu lub osoba przez nią wyznaczona.

W dziedzinie religii Ealhmund przeprowadził głębokie reformy. Rozwiązał Arauleńską Inkwizycję, wprowadzając rozróżnienie między herezją, czyli świadomym zagrożeniem porządku, a innowierstwem, czyli odmiennością wyznaniową. Zakończył tym samym religijne prześladowania. W Srebrnych Marchiach powołał do życia Srebrnomarchijski Kościół Aglosa. Datki na rzecz Wielkiego Kręgu Druidów, mające na celu utrzymanie równowagi naturalnej, zostały wpisane jako oficjalny punkt Planu Rozwoju.

Plan Rozwoju był realizowany również przez wasali króla. Książę Birchton, Edric II var Ainsley, koncentrował się na rozbudowie floty kupieckiej, porcie w Kinlaig i rozwoju Zielonego Szlaku. Wspierał też birchtońskie rody osadzane na podbitych terenach Vuldaru, umacniając wpływy księstwa. Mimo postępowej polityki gospodarczej, książę zachował konserwatywne poglądy religijne i sprzeciwiał się rozwiązaniu Inkwizycji.

Dzięki wsparciu politycznemu króla, ród Fyre z Birchton zwiększył kontrolę nad portem Kinlaig i znacząco rozwinął swoje interesy handlowe. Na Półwyspie Vuldarskim Ealhmund utworzył Vuldarską Gildię Stali, która zajęła się wydobyciem i dystrybucją tamtejszej stali, co przyspieszyło rozwój gospodarczy regionu. Działania króla w Vuldarze były tak intensywne, że w kronikach utrwaliło się powiedzenie:

Ealhmund Wielki zastał Vuldar drewniany, a zostawił murowany.

Plan Rozwoju Ealhmunda przyniósł Araulenowi okres pokoju, stabilności i dobrobytu. Zbudowana infrastruktura, usystematyzowane prawo, rozwinięta gospodarka i zreformowane instytucje uczyniły królestwo potęgą kontynentalną, a dziedzictwo tych reform było widoczne przez wiele kolejnych pokoleń.

Jednym z najbardziej ambitnych elementów Planu Rozwoju Ealhmunda była gruntowna modernizacja stolicy królestwa - Starego Armektu. Idea przebudowy dojrzewała w nim jeszcze w czasach, gdy jako Złoty Posłaniec swojej matki podróżował po świecie. W porównaniu z ośrodkami takimi jak Aspin, Auvet czy Casterville, stolica Araulenu wydawała mu się przestarzała, ciasna i niegodna potęgi Korony. Z uwagi na ogromne koszty innych inwestycji projekt odłożono jednak na późniejsze lata jego panowania.

Realizacja rozpoczęła się dopiero pod koniec rządów króla i została powierzona królowej-małżonce Élise. Przebudowa miała charakter kompleksowy: obejmowała zarówno reprezentacyjny wygląd miasta, jak i jego funkcjonalność administracyjną, sanitarną oraz obronną. Poszerzano ulice, wyburzano najstarszą zabudowę i rozciągano miasto na nowe tereny, w tym poprzez ingerencję w system delty rzeki Gyldenbaend i tworzenie nowych dzielnic.

Szczególny nacisk położono na infrastrukturę podziemną - reorganizację dawnych korytarzy i katakumb przekształcono w nowoczesny system kanalizacyjny, rozwiązując wielowiekowe problemy sanitarne stolicy. Równolegle modernizowano zamek Sunhearth i jego otoczenie, tworzono nowe ogrody, zaplecze administracyjne oraz przestrzenie dla instytucji państwowych, w tym Wysokiej Rady. Przebudowie poddano także portowe fortyfikacje i cytadelę królewską, łącząc walory obronne z reprezentacyjnymi.

Uzupełnieniem projektu była rozbudowa infrastruktury miejskiej i ceremonialnej — wytyczono nowe arterie handlowe, dzielnice rzemieślnicze oraz wielką arenę turniejową w pobliżu stolicy. W efekcie wieloletnich prac Stary Armekt został przekształcony z przeludnionej, średniowiecznej twierdzy w nowoczesną metropolię administracyjną i symboliczną wizytówkę potęgi Ectów.

Ealhmund poślubił dwie kobiety, które odegrały kluczową rolę w jego życiu. Jego pierwszą żoną była Margwyn z domu Halgver, uważana za jedną z najpiękniejszych kobiet w królestwie. Para doskonale się rozumiała, była bardzo podobna z charakteru i darzyła się szczerym uczuciem. Śmierć Margwyn podczas porodu ich drugiej córki była dla Ealhmunda ogromnym ciosem, z którym bardzo długo nie mógł się pogodzić. Przez wiele lat nie dopuszczał do siebie innych kobiet, wciąż przeżywając żałobę po ukochanej.

Drugą żoną króla została Élise z rodu de Volaille, córka króla Hintervoldu. Ich znajomość rozpoczęła się podczas dyplomatycznej wizyty Ealhmunda, a między parą szybko zrodziło się silne uczucie. Miłość Ealhmunda i Élise była bardzo czysta - podsycana marzeniami i ich wizją świata. Z czasem stała się niezwykle głęboka i pełna szacunku. Élise pomogła królowi odżałować stratę Margwyn, choć wspomnienia o pierwszej żonie nigdy w jego sercu nie przestały żyć. Z czasem Ealhmund pokochał Élise bardzo mocno, a ona, pragnąc pełnej integracji z arauleńskim dworem i rodziną, wyrzekła się swojej wiary i przeszła na kult Aglosa.

Z pierwszego małżeństwa z Margwyn król Ealhmund miał dwie córki: Aelflaed i Brihtuy. Aelflaed, starsza z nich, w czasie konfliktu o tron opowiedziała się po stronie ciotki Haelwynn przeciwko własnemu ojcu, a później została przez niego uznana za zdrajczynię, skazana na wygnanie i pozbawiona rodowego nazwiska. Młodsza, Brihtua, obrała drogę duchowną, została Słoneczną Kapłanką, a później, dzięki wsparciu ojca, Królewską Hierarchinią i w końcu Wielebną Matką Kościoła Aglosa. To ona przeprowadziła ceremonię Pierwszego Poświęcenia dla swojej macochy, Élise, publicznie akceptując ją w rodzinie.

Z drugiego małżeństwa z Élise Ealhmund miał pięcioro dzieci. Najstarszym synem i wybranym dziedzicem był Aelfheah. Kolejnym synem był Henry, znany później jako Złoty Rycerz. Córki to Rayla, która poślubiła Cynesige'a var Whitewinga i została lady Gullspire, oraz Aethelthryd, która została rycerką i poślubiła swoją ukochaną, Hereburg var Everhart. Najmłodszym dzieckiem Ealhmunda był Horik, zwany Kasztanowym lub Czarownikiem, który odziedziczył po przodkach talent magiczny i został magiem Arauleńskiej Kapituły.

Relacje Ealhmunda z jego siostrą, Haelwynn, były złożone i naznaczone rywalizacją. Haelwynn, będąc dwa lata młodszą, była bardziej podobna charakterem do matki, królowej Rayli Zwycięskiej, która ją faworyzowała i pomagała w rozwoju kariery wojskowej. Ealhmund musiał swoje miejsce na dworze wywalczyć samodzielnie. Po śmierci Rayli, gdy hrabiowie wybrali Ealhmunda na króla, rozczarowana Haelwynn ogłosiła się uzurpatorką, co doprowadziło do konfliktu zwanego Wojną Dzieci Rayli.

Mimo zdrady, Ealhmund zawsze starał się o pojednanie z siostrą, proponując jej nawet stanowisko Marszałkini Polnej. Ostatecznie, po serii zdarzeń i odkryciu prawdziwych intrygantów, doszło między nimi do zgody. Haelwynn oddała się w ręce brata, a ten, choć skazał ją na areszt domowy, pozwolił jej przebywać na dworze. Z czasem stali się bliscy, a Haelwynn zaprzyjaźniła się z królową Élise. Haelwynn urodziła syna, Willheda, który wychowywał się razem z dziećmi Ealhmunda i został zaprzysiężonym obrońcą oraz przyjacielem jego dziedzica, Aelfheaha.

Ealhmund Wielki, jako prawowity potomek rodu Ect i nosiciel Królewskiej Korony, był obdarzony boskim błogosławieństwem Aglosa. Jego moc przejawiała się jednak w sposób odmienny niż u jego przodków. Nie objawiała się ona nadludzką siłą fizyczną czy płomienną buławą na polu bitwy, lecz w niezwykłej mądrości, przenikliwości i zdolności do sprawiedliwego oraz dalekowzrocznego rządzenia. Był czempionem Aglosa w dziedzinie porządku, prawa i harmonii, a jego panowanie stało się ucieleśnieniem tych boskich wartości.

Boskie natchnienie Aglosa przejawiało się w jego decyzjach, które często nosiły znamiona proroczej wizji. Ealhmund potrafił przewidzieć długoterminowe skutki swoich działań, co pozwalało mu unikać niepotrzebnych konfliktów i budować trwałe sojusze oparte na wzajemnym szacunku. Jego słowa i rozkazy posiadały szczególną siłę przekonywania, zarówno wobec dumnych hrabiów, jak i wobec zwykłych poddanych. W jego obecności ludzie często odczuwali niemal namacalne poczucie bezpieczeństwa, nadziei i pewności, że królestwo jest w dobrych rękach – było to charakterystyczne odczucie towarzyszące błogosławieństwu boga światłości.

Noszona przez niego Królewska Korona nie była jedynie symbolem władzy, ale artefaktem wzmacniającym jego naturalne, boskie zdolności przywódcze. Korona chroniła go przed wpływami chaosu, szaleństwa i zewnętrznej manipulacji, pozwalając zachować trzeźwość umysłu oraz niezłomną sprawiedliwość nawet w najtrudniejszych momentach, takich jak Wojna Dzieci Rayli czy konflikt z Kościołem. Ta ochrona umożliwiła mu przeprowadzenie głębokich reform w atmosferze wewnętrznego spokoju i pewności.

Jego największe dzieła – zakończenie wojen, rozwiązanie Arauleńskiej Inkwizycji oraz monumentalny Plan Rozwoju – nosiły wyraźne znamiona boskiego porządku. Wielu wierzyło, że to sam Aglos kierował ręką Ealhmunda, by przekształcić Araulen z militarnej potęgi w królestwo harmonii, prawa i trwałego dobrobytu. Jego dziedzictwo, oparte na fundamencie sprawiedliwości i rozwoju, stało się najczystszym przejawem boskiej mocy rodu Ect, która w jego przypadku objawiła się nie w niszczeniu wrogów, lecz w budowaniu czegoś, co przetrwało wieki.