Edric I var Ainsley,

Pierwszy z dynastii Ainsley

Edric wykazywał się nieprzeciętnymi umiejętnościami dowódczymi, które pozwoliły mu szybko awansować na stanowisko marszałka Birchton. Jego specjalnością była obrona, szczególnie zaś sztuka bronienia oblężonych twierdz. Ta umiejętność w pełni objawiła się podczas drugiego Marszu Oczyszczenia, kiedy to dowodził obroną Westburh.

Mimo że Zakon Gregoriański dysponował ogromną przewagą liczebną i był doskonale przygotowany, Edric potrafił zadać najeźdźcom znaczące straty. Jego strategiczne myślenie i umiejętność wykorzystania terenu oraz umocnień pozwoliły odeprzeć atak i uniemożliwić wkroczenie wrogich sił na terytorium księstwa. Jego zdolność do utrzymania morale wojsk w trudnych sytuacjach była szczególnie ceniona.

Doświadczenie zdobyte podczas II Wojny Arauleńskiej pozwoliło Edricowi poszerzyć jego strategiczne horyzonty. Jego udział w kampaniach poza granicami Birchton dał mu wiedzę o nowych metodach walki i organizacji armii, którą później wykorzystał do modernizacji sił zbrojnych księstwa. Umiejętność adaptacji obcych rozwiązań i dostosowywania ich do lokalnych warunków była jedną z jego mocnych stron.

Jego taktyczny geniusz przejawiał się również w koncepcji budowy Westburh w Dolinie Zbożowej. To właśnie Edric wpadł na pomysł wzniesienia tej fortecy, która stała się kluczowym elementem systemu obronnego Birchton i skutecznie powstrzymywała kolejne najazdy.

Jako doradca młodego księcia Baldwina, Edric wykazywał się nie tylko lojalnością, ale także umiejętnością łagodzenia konfliktów i budowania konsensusu. Jego zdolność do nawiązywania relacji z różnymi frakcjami politycznymi oraz arauleńskimi sojusznikami była kluczowa dla utrzymania stabilności księstwa w trudnym okresie.

Po objęciu władzy książęcej, jego głównym celem stało się przygotowanie syna Kennarda do przyszłych rządów. Wykazał się wówczas talentem pedagogicznym i zdolnością do stopniowego przekazywania odpowiedzialności, co zapewniło płynne przejście władzy i ciągłość dynastii.

Edric szybko dał się poznać jako utalentowany dowódca, co zaowocowało awansem na stanowisko marszałka Birchton, głównego dowódcy sił zbrojnych księstwa. W pierwszych latach jego służby miało miejsce tragiczne wydarzenie znane jako Marsz Oczyszczenia. Zakon Gregoriański najechał wówczas Birchton z zamiarem nawrócenia jego mieszkańców na wiarę w Stwórcę. Mimo że siły zakonne posiadały ogromną przewagę liczebną, Edric zadał im znaczące straty, wykazując się wielkim kunsztem taktycznym, choć ostatecznie księstwo zostało splądrowane.

Konflikt ten przyniósł osobistą tragedię dla Edrica. W wyniku działań wojennych zginął jego brat, Godbert, który nie pozostawił po sobie potomstwa. Śmierć brata oznaczała, że Edric odziedziczył po nim tytuł Earla Złotego Wybrzeża i uzyskał miejsce w Witenagemocie, najwyższej radzie doradczej księstwa. Marsz Oczyszczenia był również ciosem dla dynastii Kinsleye, w której przeżył jedynie książę Bermund var Kinsleye oraz jego bardzo młody syn.

W obliczu zagrożenia ze strony Zakonu Gregoriańskiego, książę Bermund podjął decyzję o złożeniu hołdu lennego Królestwu Araulenu w zamian za ochronę. Edric poparł tę decyzję, uznając ją za konieczną dla przetrwania Birchton. Wspólnie z dowódcami króla Ecberta Zdobywcy nadzorował budowę fortów oraz modernizację armii księstwa, a także zarządzał arauleńskim garnizonem. To właśnie on był pomysłodawcą wzniesienia Westburh w Dolinie Zbożowej, fortu który stał się pierwszą linią obrony.

Sojuszowi z Araulenem towarzyszyła zmiana wyznania. Księstwo oficjalnie przyjęło wiarę w Aglosa, wyrzekając się Bogów Amarantiańskich. Dla Edrica była to decyzja szczególnie trudna, ponieważ jako Mistrz Miecza i najwyższy kapłan Bojmira, przez rok wahał się z konwersją. Ostatecznie przeszedł przez Pierwsze Poświęcenie, a jego decyzja pociągnęła za sobą większość wojska, co praktycznie wygasiło wiarę w Bojmira w Birchton.

Kiedy Zakon Gregoriański przeprowadził drugi marsz, Edric stanął na czele obrony Westburh. Bitwa była niezwykle długa i zażarta, a zakonnicy byli doskonale przygotowani. Dzięki umocnieniom oraz wsparciu arauleńskiemu, atak został odparty, uniemożliwiając siłom zakonnym wkroczenie na terytorium księstwa. Zwycięstwo zostało jednak okupione kolejną tragedią. Książę Bermund, obserwując walki z murów, poślizgnął się i spadł, ginąc na miejscu. Tron objął jego czternastoletni syn, Baldwin.

Edric stał się najbliższym doradcą i przyjacielem młodego księcia. Jako marszałek wziął również udział w II Wojnie Arauleńskiej, wspierając sojuszniczy Araulen. Z wyprawy przywiózł do domu bogate łupy i cenną wiedzę wojskową. Baldwin, mając problemy ze spłodzeniem potomka, sporządził testament, w którym wyraził wolę, aby w przypadku jego śmierci bez dziedzica, władzę przejął Edric i jego ród. Gdyby dziecko było zbyt młode, Edric miał pełnić funkcję namiestnika do czasu jego pełnoletności.

Testament okazał się proroczy. Zakonnicy, przebrani za kupców, przekroczyli granicę i dokonali udanego zamachu na Baldwina, który nie pozostawił dzieci. Witenagemot uznał testament zmarłego księcia. Mimo że Edric miał wówczas 41 lat, a prawo Birchton wymagało, by książę ustąpił w wieku 45 lat na rzecz młodszego wybranego przez radę, objął tron i rządził przez cztery lata.

Czteroletnie panowanie Edrica I var Ainsley skupiało się głównie na przygotowaniu jego syna, Kennarda, do przyszłej roli księcia oraz na stabilizacji sytuacji w księstwie. Kennard już na początku rządów ojca podejmował większość kluczowych decyzji, co świadczyło o stopniowym przekazywaniu mu odpowiedzialności.

Jeszcze za czasów swojego panowania Edric stanął wobec zagrożenia ze strony Zakonu Gregoriańskiego, który ogłosił Marsz Oczyszczenia przeciwko elfom z Hränil Múr’i. Gdy gregoriańska flota przybiła do północnego brzegu Gwiezdnego Lasu, Edric zaoferował elfom pomoc. Pani Nocy, Túrnith Mäev’Lom’i, przyjęła propozycję, a birchtońskie statki zaatakowały flotę zakonników od północy, wspierając elfy także na lądzie. Choć wojna spustoszyła północne obrzeża lasu, wspólnymi siłami udało się odeprzeć marsz. W dowód wdzięczności elfy ogłosiły ród Ainsley przyjaciółmi Hränil Múr’i – jako pierwszych ludzi, którym nadano ten tytuł – oraz nauczyły się od Birchtończyków wytwarzać kusze.

Gdy Edric ukończył wymagany wiek 45 lat, dobrowolnie ustąpił z tronu na rzecz syna. Po abdykacji nie porzucił służby księstwu. Przez kolejne dziesięć lat pełnił funkcję marszałka, tym razem pod bezpośrednimi rządami swojego syna, Kennarda. Jako dowódca specjalizował się w obronie, a jego umiejętności w prowadzeniu oblężeń były powszechnie uznawane za wybitne. Jego życie stanowiło przykład oddania służbie publicznej i lojalności wobec Birchton.