Edward Płaczliwy,

Edward var Ect

Edward Płaczliwy urodził się jako syn królowej Kelsey Uległej i Cuthreda var Ect z domu Wickhame. Od najmłodszych lat był ulubieńcem swojej matki, która faworyzowała go bez umiaru, przygotowując go do roli króla i chroniąc przed wszelkimi konsekwencjami jego postępowania. Jego ojciec, Cuthred, pozostawał wobec dzieci całkowicie obojętny. Starsza siostra Edwarda, Wenfleda, odziedziczyła charakter i zdolności legendarnego dziadka, Wymonda Mężnego, lecz to Edward był pieszczochą dworu, wychowywanym w atmosferze bezwarunkowej akceptacji, co uniemożliwiło mu naukę odpowiedzialności i powściągliwości.

Kluczową postacią w jego życiu od wczesnego dzieciństwa była Glizda, elfka półkrwi, którą Edward zobaczył jako czterolatek żebrzącą na ulicy. Zafascynowany, pokazał ją matce, a królowa Kelsey zabrała dziewczynkę z ulicy i uczyniła z niej błazna na dworze. Glizda, w tym samym wieku co Edward, stała się jego najbliższą towarzyszką i najlepszą przyjaciółką. Ich relacja z czasem stała się intymna, a po raz pierwszy nakryto ich razem, gdy mieli po dwanaście lat. Gdy Wicekrólowa matki Edwarda, Shirley var Paytone wyraziła zaniepokojenie, królowa Kelsey zbagatelizowała sprawę, uznając to za oznakę siły syna.

Edward objął tron Araulenu w fatalnym momencie, gdy królestwo było osłabione przegraną I Wojną Amarantu, utratą terytoriów i odejściem Silmaaroonu jako lennika. Królestwo desperacko potrzebowało silnego, reformatorskiego władcy, a dostało Edwarda. Sama koronacja była skandalem. Edward pojawił się na ceremonii pijany i natychmiast mianował Wicekrólową swoją błaźnicę, Glizdę, z którą przy okazji sypiał i mam bękarty, ośmieszając Araulen przed gośćmi z całego Amarantu. Dopiero presja hrabiów zmusiła go do odwołania tej decyzji i mianowania na stanowisko swojej siostry, Wenfledy.

Podczas tej samej koronacji doszło do poważnego incydentu dyplomatycznego. Edward publicznie i obraźliwie skomentował hintervoldzkiego króla Adama Lamberta, co niemal skończyło się wojną. Sytuację uratowała Wenfleda, wynegocjowując pokój kosztem zwiększenia odsetek od pożyczki zaciągniętej u Hintervoldu, co pogłębiło i tak już nadwyrężony skarbiec królestwa.

Przez kolejne lata rządzenia Edward działał według patologicznego schematu. Zwykle zwalniał Wenfledę, gdy mu się sprzeciwiała, po czym błagał ją o powrót, gdy konsekwencje jego decyzji stawały się nie do opanowania. Cały ciężar faktycznego zarządzania królestwem spoczywał na jej barkach, podczas gdy Edward zbierał laury jako król. Hrabiowie, widząc całkowity upadek autorytetu korony, przestali płacić podatki, chowając pieniądze i odliczając dni do śmierci króla, który nie miał legalnego dziedzica.

Edward obsadzał wysokie urzędy, w tym stanowiska w Wysokiej Radzie, swoimi kompanami z karczem, z których część była niepiśmienna, co prowadziło do coraz głębszego chaosu w administracji królewskiej. Jego rządy charakteryzowały się brakiem jakiejkolwiek spójnej polityki wewnętrznej czy zagranicznej, a królestwo dryfowało ku przepaści.

Znaczna część panowania Edwarda upłynęła w Silmaaroonie, gdzie czuł się znacznie swobodniej niż w stolicy, Starym Armekcie. Miasto oferowało mu wszystko, czego pragnął: bankiety, hazard, rozrywki i towarzystwo bez zobowiązań. Finansował ten tryb życia z królewskiego skarbca, regularnie uszczuplając i tak już nadwyrężone zasoby Araulenu.

Nie był to jednak przypadek. Wielka Czwórka, czterech demokratycznie wybieranych władców Silmaaroonu, doskonale zdawała sobie sprawę, że obecność rozrzutnego króla Araulenu w ich mieście leży w ich interesie. Chętnie go zapraszali, organizowali dla niego uczty i stwarzali warunki, w których Edward mógł wydawać królewskie pieniądze bez żadnych zahamowań. Osłabiony finansowo i politycznie Araulen był dla Silmaaroonu znacznie wygodniejszym sąsiadem niż mocarstwo z czasów Wymonda Mężnego. Wielka Czwórka grała zatem Edwardem jak marionetką, a on, nieświadomy lub niezdolny do dostrzeżenia manipulacji, z radością dawał się wciągać w kolejne uczty i hazardowe noce, podczas gdy jego królestwo powoli się wykrwawiało.

Gdy Edward powrócił w końcu do Starego Armektu, zastał skarbiec świecący pustką. Przez lata nieobecności nikt nie informował go o stanie finansów królestwa — wysokie urzędy zajmowali jego kompani z karczem, najczęściej niepiśmienni i zupełnie niekompetentni. W desperacji zarządził konfiskatę majątków wszystkich wielkich rodów, nie rozumiejąc — lub nie chcąc rozumieć — że tym jednym ruchem przekroczył granicę, której hrabiowie nie mogli już zignorować. Pewnej nocy grupa uzbrojonych ludzi dokonała nieudanej próby zamachu na jego życie. Pojmani zamachowcy wskazali jako zleceniodawcę hrabiego Botwulfa var Lustinna, który zamiast się wypierać, otwarcie przyznał się do zlecenia zamachu i wypowiedział Edwardowi wojnę.

Edward stanął wobec konfliktu, do którego był zupełnie nieprzygotowany — nie miał własnego Marszałka Polnego, sprawnej armii ani sprawnego dworu. Jedyną osobą zdolną poprowadzić wojska królewskie była jego siostra Wenfleda, która jak zawsze wzięła na siebie ciężar, którego brat nie był w stanie udźwignąć. Gdy Wenfleda zginęła pod Josaborough, Edward stracił ostatnią tarczę chroniącą go przed konsekwencjami własnych rządów.

Botwulf var Lustinn triumfalnie wkroczył do Starego Armektu i publicznie ściął Edwarda, kończąc tym samym panowanie dynastii Ectów. W chaosie ostatnich dni Glizda wraz z piątką swoich dzieci, bękartów Edwarda, zniknęła bez śladu — nie wiadomo czy uciekła z własnej woli, czy ktoś jej w tym pomógł. Nie odnaleziono ich nigdy.

Edward Płaczliwy dorastał jako ulubieniec swojej matki, królowej Kelsey Uległej, która faworyzowała go bez umiaru kosztem starszej córki, Wenfledy. Królowa rozpieszczała syna, przygotowując go do roli monarchy i chroniąc przed wszelkimi konsekwencjami jego zachowań, co ukształtowało jego charakter pozbawiony odpowiedzialności. Jego ojciec, Cuthred var Ect, pozostawał wobec dzieci całkowicie obojętny, nie angażując się w ich wychowanie. W tej atmosferze bezwarunkowej akceptacji ze strony matki Edward wyrósł, nigdy nie ucząc się powściągliwości ani obowiązków związanych z przyszłym urzędem.

Kluczową i najbardziej osobliwą postacią w jego życiu była Glizda, elfka półkrwi nieznanego imienia. Edward zobaczył ją po raz pierwszy jako czterolatek, gdy żebrała na ulicy i wykonywała sztuczki. Zafascynowany, pokazał ją matce, a królowa Kelsey zabrała dziewczynkę z ulicy, czyniąc z niej błazna na dworze. Glizda, w tym samym wieku co Edward, stała się odtąd jego najbliższą towarzyszką i nierozłączną przyjaciółką od najwcześniejszych lat dzieciństwa.

Ich relacja, z początku niewinna, z czasem przybrała intymny charakter. Po raz pierwszy nakryto ich razem, gdy mieli po dwanaście lat. Gdy Wicekrólowa Shirley var Paytone wyraziła zaniepokojenie tym faktem, królowa Kelsey zbagatelizowała sprawę, stwierdzając, że skoro Edward już sypia z kobietami, to znaczy, że wyrósł na silnego mężczyznę. Ta reakcja matki utwierdziła młodego księcia w przekonaniu, że jego postępowanie nie podlega żadnym ograniczeniom.

Gdy oboje dorośli, ich związek stał się jeszcze swobodniejszy. Wspólnie odwiedzali burdele, bawili się w trójkąty i uczestniczyli w orgiach, zawsze jednak razem, jako nierozłączna para. To właśnie przez głęboką, skomplikowaną więź z Glizdą Edward nigdy nie wziął oficjalnej żony – żadna kobieta z dworu czy szlacheckiego rodu nie mogła konkurować z relacją, która łączyła go z błaźnicą od czwartego roku życia. Historycy do dziś spierają się o naturę tego uczucia, nie potrafiąc jednoznacznie określić, czy była to miłość, głęboka przyjaźń, czy patologiczna zależność.

Przez całe życie Glizda pozostała jego najważniejszą doradczynią i jedyną osobą, której naprawdę słuchał. Dawało jej to ogromny, choć nieformalny i ukryty wpływ na sprawy dworu. Razem mieli pięcioro bękartów, choć Edward nie przejawiał wobec dzieci żadnego zainteresowania ani ojcowskich uczuć. Glizda natomiast kochała je głęboko i troszczyła się o nie. Kiedy po klęsce pod Josaborough Botwulf var Lustinn ruszył na Stary Armekt, Glizda zniknęła razem z piątką swoich dzieci. Nie odnaleziono ich nigdy, a ich los pozostaje jedną z nierozwiązanych tajemnic tamtego okresu.

Relacje Edwarda z resztą rodziny były napięte i trudne. Jego starsza siostra, Wenfleda var Ect, odziedziczyła charakter i zdolności legendarnego dziadka, Wymonda Mężnego, co czyniło ją naturalnym oparciem dla królestwa. Edward cyklicznie zwalniał ją z urzędu wicekróla, gdy sprzeciwiała się jego decyzjom, by potem, gdy sytuacja wymykała się spod kontroli, błagać ją o powrót i ratunek. Ta patologiczna zależność od siostry, połączona z niezdolnością do zniesienia jej autorytetu w spokojniejszych czasach, stała się jednym z głównych mechanizmów jego rządów. Wobec silniejszych od siebie, jak potężny Botwulf var Lustinn, Edward potrafił być tchórzliwy i uległy, co głęboko zawstydzało Wenfledę i podkopywało autorytet korony. Najmłodszą siostrę, Edith, Edward zwyczajnie ignorował — nie interesował się nią ani jako człowiekiem, ani jako potencjalną dziedziczką tronu. Wychowaniem i przyszłością Edith zajęła się Wenfleda, bo nikt inny nie zamierzał tego robić.