Eldicoa,

Wędrujące Elfy

Eldicoa to wędrujący naród Leśnych Elfów. Ich społeczność potocznie nazywana jest klanem-matką - Leśne Elfy postrzegają Eldicoa jako serce swojej rasy. Ta centralna grupa Wędrujących Elfów od setek lat prowadzi nieprzerwaną wędrówkę po świecie.

Struktura klanu-matki opiera się na złożonym systemie mniejszych klanów, które tworzą razem spójną całość. Każdy z tych mniejszych klanów posiada własną organizację i tradycje, jednak wszystkie podlegają ogólnym zasadom obowiązującym wśród Wędrujących Elfów. Na czele każdego mniejszego klanu stoi Matka Klanu lub Ojciec Klanu, którzy dbają o dobro swoich podopiecznych i reprezentują ich interesy w Konklawe Eldicoa - w jego skład wchodzą przedstawiciele wszystkich klanów. Ten rozproszony, a jednak zjednoczony system pozwala Wędrującym Elfom zachować elastyczność i zdolność adaptacji do zmieniających się warunków podczas ich niekończącej się podróży.

Całością Wędrujących Elfów przewodzi Najwyższa Opiekunka, która pełni rolę przywódczyni duchowej i organizacyjnej całego klanu-matki. W kulturze Leśnych Elfów jest ona również uznawana za najwyższą kapłankę Ashy. W historii społeczności było tylko dwie takie przywódczynie. Pierwszą Najwyższą Opiekunką została Enúviel Ven'ta (z Lomii: Enúviel Wędrująca), która podczas Elfickiej Schizmy wyprowadziła Wędrujące Elfy z Gäl'ahadru, dając początek nowej drodze rozwoju. Obecnie funkcję Najwyższej Opiekunki sprawuje Amarillë Velidelir'ta (z Lomii: Amarillë Znająca Drogę), córka Enúviel, która kontynuuje dziedzictwo matki i prowadzi Wędrujące Elfy przez kolejne etapy ich wędrówki.

Wędrujące Elfy to ogromna grupa, której przemieszanie się jako jedna całość byłoby niezwykle trudne. Z tego powodu Eldicoa podzielone jest na cztery sploty. Każdy splot składa się z kilku przypisanych mu klanów. Kiedy Wędrujące Elfy wyruszają ze wspólnego obozowiska, dzieje się to w ustalonej kolejności - pierwszy wyrusza Splot Wiatru, na czele z Najwyższą Opiekunką. Potem kolejno wyruszają Splot Wodospadu, Splot Góry i Splot Płomienia - każdemu z nich przewodzi Przewodnik Splotu wybrany przez Najwyższą Opiekunkę.

Przewodnicy pełnią funkcję doradców dla Najwyższej Opiekunki i to właśnie ta czwórka podejmuje najważniejsze decyzje dotyczące Eldicoa - razem tworzą Radę Eldicoa.

Każdy splot porusza się niczym niezależna grupa, jednak podróżuje w ramach jednego planu przygotowanego dla całego klanu-matki. Każdy Przewodnik Splotu dysponuje specjalnie zaklętym kompasem, który wskazuje kierunek, w którym aktualnie znajduje się będący na przodzie Splot Wiatru - a dokładniej rzecz biorąc Najwyższa Opiekunka. Sploty zwykle podróżują równolegle, oddalone od siebie o kilka lub kilkanaście kilometrów - tak, żeby w razie potrzeby móc szybko się zjednoczyć. Wzorem Dälenärel Wędrujące Elfy wykorzystują ptaki jaki posłańców, aby komunikować się w czasie drogi między Splotami.

Struktura Eldicoa stanowi fascynujący i unikalny przykład organizacji koczowniczej. Jej fundamentem jest podwójny system podziałów: klanowy i kręgowy, które przenikają się i uzupełniają, tworząc harmonijną całość. Podstawową jednostką społeczną jest klan, który dla Wędrujących Elfów jest niczym wielka rodzina. To właśnie w obrębie klanu elfy znajdują codzienne oparcie emocjonalne i społeczne. Podczas postojów życie toczy się w rytmie wyznaczonym przez klanową wspólnotę. Członkowie danego klanu śpią w namiotach rozstawionych blisko siebie, wspólnie przygotowują i spożywają posiłki, odpoczywają oraz dbają o dzieci. Ta intymna, rodzinna atmosfera klanu stanowi przeciwwagę dla wymagań nieustannej podróży i daje każdemu elfowi poczucie przynależności i zakorzenienia w ruchomej społeczności.

Każdy z tych mniejszych klanów, wchodzących w skład większego organizmu jakim jest klan-matka, posiada swojego przywódcę lub przywódczynię, zwaną Matką Klanu lub Ojcem Klanu. To pierwotna forma przywództwa, wywodząca się jeszcze z czasów zaraz po Schizmie, która w osiadłych klanach uległa przekształceniu. Matka lub Ojciec Klanu są strażnikami jego tradycji, rozstrzygają wewnętrzne spory i dbają o to, by głos ich ludzi był słyszany. Ich pozycja jest kluczowa dla łączności całego Eldicoa, gdyż każdy z nich zasiada w Konklawe Eldicoa – radzie Wędrujących Elfów. Konklawe pełni funkcję doradców Najwyższej Opiekunki, a także forum, na którym reprezentanci wszystkich klanów mogą dzielić się swoimi troskami, spostrzeżeniami z drogi oraz wspólnie wypracowywać strategię dalszej wędrówki.

Organizacja przestrzenna obozowiska klanu jest bezpośrednio związana z jego tożsamością i podlega ścisłym, symbolicznym regułom. Każdy klan ma przypisany na stałe jeden z gwiazdozbiorów. Układ namiotów i wspólnych przestrzeni klanu wiernie odtwarza konstelację przypisaną jego członkom. Ta praktyka, oprócz oczywistego waloru organizacyjnego, który pozwala na szybkie i uporządkowane rozbijanie obozu, ma głęboki wymiar duchowy. Ustawienie namiotów według gwiazd jest codziennym przypomnieniem o więzi elfów z naturą oraz przeznaczeniem, reprezentowanym przez gwiazdy. Nazwy klanów wywodzą się bezpośrednio od tych gwiazdozbiorów, co dodatkowo umacnia ich odrębność i poczucie dumy z własnego dziedzictwa w ramach większej całości.

Podczas gdy podział klanowy dominuje w czasie postoju, to w momencie wyruszenia w drogę, klan-matka przeobraża się, aktywując swój drugi, równoległy system organizacyjny – podział na Kręgi. Krąg to grupa zrzeszająca elfy wykonujące tę samą, specjalistyczną rolę niezbędną dla przetrwania i powodzenia wędrówki całej społeczności. W trakcie podróży elfy poruszają się i pracują głównie w ramach swoich kręgów. Ten system gwarantuje najwyższą efektywność, ponieważ codzienne zadania są wykonywane przez wyspecjalizowane i sprawdzone zespoły.

Oba systemy – klanowy i kręgowy – splatają się ze sobą, tworząc elastyczną i odporną sieć społecznych zależności. Elf należy jednocześnie do swojej klanowej rodziny, która daje mu emocjonalne oparcie, oraz do funkcjonalnego Kręgu, w którym realizuje się poprzez pracę na rzecz wspólnoty. Decyzja o przyjęciu do konkretnego Kręgu zapada po zakończeniu Duchowej Wędrówki, co oznacza, że młody elf często wchodzi do Kręgu, w którym nie ma innych członków swojego klanu. To celowe działanie służy integracji całego Eldicoa, zapobiega zawężaniu perspektyw i umacnia poczucie, że każdy pracuje dla tego samego celu.

Opiekunki to kapłanki Ashy, które dbają o duchowy wymiar życia społeczności. Ich rola wykracza poza czysto ceremonialne obowiązki, obejmując również duchowe przewodnictwo i wsparcie emocjonalne dla pozostałych członków Eldicoa.

Poszukiwacze stanowią podstawę przetrwania całej społeczności, skupiając w swoich szeregach kucharzy, zbieraczy oraz myśliwych. To właśnie od ich pracy zależy codzienne zaopatrzenie w pożywienie oraz inne niezbędne surowce dla wszystkich Wędrujących Elfów. Ich zadania obejmują zarówno polowanie zgodne z zasadami Harmonii, jak i zbieranie darów natury, co wymaga głębokiej wiedzy o lokalnych ekosystemach.

Bezpieczeństwo podczas wędrówki zapewniają Przepatrywacze, odpowiedzialne za straż przednią i tylną. Straż przednia wyznacza szlak marszu i zabezpiecza teren przed potencjalnymi zagrożeniami, podczas gdy straż tylna chroni społeczność przed niespodziewanymi atakami od tyłu oraz pilnuje, by żaden członek nie odłączył się od grupy. Obie te formacje współpracują ze sobą, tworząc skuteczny system ochrony podczas przemieszczania się.

Eksploracją terenu zajmują się Pionierzy, którzy wybierają miejsca na postój i badają pobliskie okolice. Pełnią również funkcję nawigatorów, wyznaczając kierunek wędrówki na podstawie znajomości terenu, gwiazd oraz naturalnych znaków w przyrodzie. Ich praca ma kluczowe znaczenie dla bezpiecznego i celowego przemieszczania się całej społeczności.

Wartownicy to zwiadowcy, którzy patroluje okolice obozowisk i pilnują porządku wewnątrz społeczności. Ich zadaniem jest nie tylko ochrona przed zewnętrznymi zagrożeniami, ale również rozwiązywanie konfliktów między członkami oraz utrzymanie harmonii wewnątrz Eldicoa. Często współpracują z Przepatrywaczami, tworząc spójny system bezpieczeństwa.

Opiekę nad zwierzętami powierzono Pasterzom, którzy troszczą się zarówno o udomowione stworzenia towarzyszące Wędrującym Elfom, jak i lokalne zwierzęta potrzebujące pomocy. Ich praca wynika z głębokiego szacunku dla wszystkich istot żywych.

Twórcy skupiają rzemieślników odpowiedzialnych za wytwarzanie dóbr niezbędnych do funkcjonowania podczas wędrówki. Wytwarzają oni narzędzia, odzież, broń oraz przedmioty codziennego użytku, wykorzystując materiały pozyskiwane w trakcie podróży. Ich umiejętności pozwalają społeczności zachować samowystarczalność nawet podczas długotrwałych wędrówek.

Gospodarze zajmują się rozplanowaniem i utrzymaniem obozowisk oraz budową tymczasowych schronień. Ich praca zapewnia społeczności komfortowe warunki podczas postojów, a jednocześnie minimalizuje wpływ na otaczającą przyrodę.

Łącznicy to krąg złożony z handlarzy, który odpowiada za kontakty ze światem zewnętrznym oraz wymianę dóbr z rdzennymi ludami napotykanymi podczas wędrówki. Stanowią oni łącznik między Eldicoa a innymi społecznościami, dbając o pokojowe relacje i wzajemnie korzystną współpracę. Ich rola obejmuje również zarządzanie wspólnymi zasobami całej społeczności.

Wędrujące Elfy wywodzą się bezpośrednio od Eldëvir, znanych jako Starożytne Elfy. Ich powstanie było konsekwencją Elfickiej Schizmy, która wstrząsnęła królestwem Eldëvir. W tym okresie wyłoniła się grupa elfów pod przywództwem Starożytnej Elfki o imieniu Enúviel, która odłączyła się od swoich pobratymców.

Elfy zgromadzone wokół Enúviel opuściły królestwo Eldëvir, rozczarowane dotychczasowym stylem życia. Podczas gdy Starożytne Elfy starały się naginać naturę do swojej woli, nowy ruch pragnął żyć w pełnej zgodzie z naturalnym porządkiem świata. Członkowie tej grupy czuli, że ich poprzednie życie w królestwie pełnym kłamstw i dyplomatycznych oszustw oddaliło ich od prawdziwej Harmonii i od Pramatki Ashy.

Po opuszczeniu Gäl'ahadru, elfy te rozpoczęły wielką wędrówkę po świecie, poszukując nowego domu. Nazwali samych siebie Eldicoa, co w języku elfów oznacza "szukających domu". Ta nazwa odzwierciedlała ich podstawowy cel - odnalezienie miejsca, gdzie mogliby wieść życie zgodne z ich nowymi wartościami i przekonaniami.

W trakcie swojej długiej wędrówki Wędrujące Elfy zaczęły żyć bliżej z naturą, co doprowadziło do ich stopniowej przemiany. Proces ten zaowocował wykształceniem się nowej rasy znanej jako Leśne Elfy. Wszystkie Leśne Elfy żyjące w Angvalionie wywodzą się właśnie od Wędrujących Elfów, co czyni je przodkami całej współczesnej populacji Däl'hrän'nel.

Przemiana w Leśne Elfy nie pozostała bez echa. Wędrujące Elfy upatrywały się w niej błogosławieństwa swojej bogini, Ashy, jednak miały również wiele pytań. Odpowiedzi na nie udzielił uczony Fäímir'. Fäímir' był badaczem już w Królestwie Eldëvir - nadwornym magiem księżniczki Deanärë Múrnis. Fascynowała go genetyka, jednak długo był blokowany ze swoimi badaniami przez typowy dla Starożytnych Elfów matriarchat. Dopiero pod Deanärë Múrnis udało mu się rozwinąć skrzydła - pozwoliło mu to również jednak zrozumieć, jak bardzo jego spojrzenie na świat różni się od światopoglądu Eldëvir. To dlatego Fäímir' zdecydował się opuścić Gäl'ahadr wraz z Enúviel. Fäímir' z ogromną uwagą obserwował fizyczne przejście swojego ludu ze Starożytnych Elfów w Leśne Elfy, które najwyraźniej manifestowało się w pigmencie włosów. Podczas gdy ich przodkowie szczycili się głównie ich śnieżnobiałym kolorem, u nowego pokolenia wykształciły się cztery, wyraźnie odrębne kolory: płomiennorudy, złocisty blond, atramentowo-czarny i błękitno-szary. Fäímir', prowadząc skrupulatne zapiski, dostrzegł jednak, że zmiana ta sięgała głębiej niż tylko powierzchowny wygląd – zauważył, że elfy o konkretnym kolorze włosów wykazywały tendencję do wspólnych, powtarzalnych cech charakteru, temperamentu czy nawet uzdolnień.

Owocem jego wieloletnich badań był obszerny traktat zatytułowany "Elfickie Dziedzictwo". Dzieło to po raz pierwszy w historii usystematyzowało te zależności i wprowadziło do użytku pojęcie rodowodów – odrębnych linii krwi definiowanych przez kolor włosów, połączenie elfów z żywiołami i związany z nim zespół dziedzicznych cech. Fäímir' wysunął w nim śmiałą tezę teologiczno-naukową, głoszącą, iż tak gwałtowna i ukierunkowana przemiana całej populacji Wędrujących Elfów nie mogła być dziełem samej ewolucji. Według niego była to celowa interwencja Pramatki Ashy, boskie błogosławieństwo i dar dla tych, którzy odważyli się wybrać życie w harmonii z naturą. Ta konkluzja trafiła na niezwykle podatny grunt wśród Eldicoa, którzy od początku swojej drogi odczuwali przemianę jako coś wyjątkowego i duchowo znaczącego, potwierdzającego słuszność ich wyboru. Wokół Fäímir'a szybko zgromadziło się stronnictwo zwolenników, ochotników gotowych dobrowolnie zawierać związki w obrębie wskazanych rodowodów, by – jak wierzyli – przedłużać i utrwalać ten szczególny dar bogini.

Z czasem praktyka świadomego dobierania partnerów w obrębie rodowodu, poparta obserwacjami Fäímir'a, przerodziła się w pełnoprawną, głęboką filozofię życia, którą nazwano Dziedzictwem. Jej sednem stało się celebrowanie i ochrona tego, co czyniło Leśne Elfy wyjątkowymi: ich wspólnej przeszłości, wyrosłych z wędrówki tradycji oraz właśnie unikalnych rodowodów.

Eldicoa wędrowali przez wieki, aby znaleźć odpowiednie miejsce, które nazwą domem. Wędrówka ta zaprowadziła ich we wszystkie zakamarki świata i wciąż trwa. Początkowo, po opuszczeniu ojczyzny Starożytnych Elfów, Eldicoa ruszyli na zachód, na Drainię. Tam na pewien czas udało im się zadomowić. Elfy nawiązały dobry kontakt z lokalnymi mieszkańcami - spędzili w Drainii wiele lat i w ich trakcie udało im się tam nawet stworzyć własne królestwo. Wiele z Wędrujących Elfów uważało, że ich wędrówka zakończyła się, zanim jeszcze dobrze się zaczęła. Jednak pokój okazał się nietrwały - Eldicoa wplątani zostali w straszliwą wojnę z Beliarem, która część z nich kosztowała życie, a innych zmieniła na dobre. Po jej zakończeniu Eldicoa opuścili swoje siedziby i ruszyli na północ, ku Kalladani.

Pragnęli tam znaleźć spokój, jednak ich los znów splótł się z konfliktem – uczestniczyli w Nocy Długich Ostrzy, która zmusiła ich do desperackiego przebicia się przez wrogie terytoria. W końcu powrócili do Amarantu - część z Wędrujących Elfów zdecydowała się zostać na rodzimym kontynencie, zniechęcona walką o przetrwanie. Swój dom znaleźli w arauleńskim Whisperhout, z którego potem na przestrzeni lat rozpierzchli się na prawie cały kontynent. W Amarancie pozostała większość elfickiego rodowodu Igni'ether. Reszta Eldicoa kontynuowała podróż na zachód Amarantu, aż zagrożenie ze strony Zakonu Gregoriańskiego zmusiło ich do ponownej ucieczki morzem na Drainię.

Na północy Drainii odnaleźli miejsce, które uznali za niemal idealne – Śpiącą Puszczę. Jej nazwa odzwierciedlała głęboki, nienaruszony spokój tego miejsca. Postanowili zostać tam na dłużej, sądząc, że wreszcie dotarli do celu. Okazało się to tragiczną pomyłką. Puszcza kryła mroczną tajemnicę: jej drzewa nie były zwykłymi roślinami, lecz prastarymi Myrrootami - istotami zdolnymi do magicznej dominacji nad umysłami. Las stopniowo przejął kontrolę nad częścią elfów, zmieniając ich w posłuszne sobie marionetki. Gdy opętani pobratymcy, na rozkaz Puszczy, zwrócili się przeciwko nim, reszta Eldicoa, z ogromnym bólem serca, musiała uciekać, porzucając ukochane miejsce i zaczarowanych braci na pastwę nieznanej mocy.

Uchodząc na południe przez nieprzyjazne Wolne Marchie, wyczerpane elfy dotarły w końcu na niezamieszkany Półwysep Araxos. Tam odbudowali nieco siły, zakładając kolejną osadę. Ich spokój został jednak brutalnie przerwany przez przybycie Vendorma Zdobywcy i jego ludzi, którzy szybko założyli miasto Vendorm i zaczęli wypierać rdzennych mieszkańców. Choć część elfów chciała stawić opór, Enúviel podjęła decyzję o odejściu - Wędrujące Elfy rozdzieliły się. W akcie desperacji i niezwykłej woli, korzystając z mocy Drzewa Dziedzictwa, Enúviel przeprowadziła jedyną w historii tak ogromną podróż, przenosząc Wędrujące Elfy z powrotem na Amarant. Ten heroiczny czyn ocalił Eldicoa, lecz przypłacili go utratą Drzewa, które obumarło, wyczerpane potężną mocą. Do dziś wierzą, że taki skok przez przestrzeń był możliwy tylko dzięki bezpośredniej interwencji Ashy. Duża część elfów, która pozostała, aby walczyć z ludźmi, zginęła lub trafiła do niewoli.

Z Amarantu Wędrujące Elfy skierowały się na wschód, przez Nowe Ziemie - aż dotarli na Naggathor. Ta kraina okazała się rajem: żyzna, spokojna i wolna od innych cywilizacji. Pozostali tam przez wiele lat, lecz ten długotrwały dobrobyt okazał się pułapką. Wygoda i bezpieczeństwo zaczęły rozmiękczać ducha wędrówki, a niektórzy porzucali Dziedzictwo, popadając w letarg. Widząc to, Enúviel, wierna swej misji, zebrała tych, którzy wciąż pragnęli iść naprzód, i poprowadziła ich dalej. Zbudowali flotę i odbili od brzegów, żeglując wzdłuż wybrzeży Hjarmalu i Vrudkazu. Podróż morska nie była łaskawa – ich okręty zostały zdziesiątkowane przez łupieżców Bolgów, zmuszając ocalałych do przybicia do brzegów niegościnnej Iridery. Elfy, które pozostały na Naggathorze, wiele lat później padły ofiarą demona Lysmaretha w wyniku Wojny Księżycowych Łez - przemienili się oni w Księżycowe Elfy.

Przebicie się przez surowe, wrogie tereny Iridery było jednym z najcięższych etapów ich podróży. Wiele elfów zginęło, lecz te, które przetrwały, zahartowały się jak stal. Kluczową rolę w przetrwaniu i prowadzeniu Wędrujących Elfów odegrała wówczas córka Enúviel, Amarillë Velidelir'ta, dowodząc swym pierwszym, wielkim sprawdzianem przywódczym. Wyczerpana, ale żywa społeczność znalazła w końcu schronienie w cywilizowanych granicach Cesarstwa Midennhüten. Tam, w poczuciu względnego bezpieczeństwa, Enúviel podjęła przełomową decyzję: postanowiła zostać w cesarstwie, oficjalnie przekazując tytuł i obowiązki Najwyższej Opiekunki swej córce Amarillë.

Pod nowym przywództwem Eldicoa spędzili jakiś czas w Cesarstwie Midennhüten, gdzie Amarillë odbudowała część floty, by następnie poprowadzić swój lud na Aspin. Aspińczycy przyjęli ich, lecz szybko okazało się, że ich gościnność jest fałszywa, a intencją jest jedynie wykorzystanie elfów jako taniej, podległej siły roboczej. Nie godząc się na taki los, Amarillë ponownie zebrała swój lud i wyruszyła w drogę. Tym razem jej cel był jasny i osobisty: powrót na Drainię i odzyskanie utraconej Śpiącej Puszczy, miejsca, które pomimo zdrady, wciąż uważała za najbliższe ideałowi domu. Doprowadziła Wędrujące Elfy na północ Drainii, gdzie za zgodą lokalnego władcy osiedlili się. Stamtąd, ugruntowawszy swoją pozycję, Amarillë Velidelir'ta rozpoczęła planowanie ostatecznej konfrontacji z mroczną mocą Puszczy, by raz na zawsze rozstrzygnąć los tego miejsca i swoich uwięzionych braci.

Wędrujące Elfy prowadzą swoją nieustanną podróż przez świat od setek lat, zachowując koczowniczy tryb życia, który stanowi fundament ich tożsamości. Ich wędrówka nie jest bezcelowym tułaniem się, lecz świadomym poszukiwaniem miejsca, które mogłoby stać się ich prawdziwym domem. Podczas tej długiej podróży elfy przemierzają różnorodne krainy, poznając ich specyfikę i oceniając pod kątem możliwości osiedlenia.

Kluczowym aspektem wędrówki jest możliwość odłączenia się od głównej grupy, gdy któryś z elfów uzna odwiedzane miejsce za odpowiednie na nowy dom. Ta elastyczna struktura pozwala na powstawanie licznych klanów Leśnych Elfów rozsianych po całym świecie, które zachowują więź z wędrującym klanem-matką. Co ważne, jeśli Leśny Elf zmieni zdanie i zechce powrócić do wędrującej społeczności, zostaje przyjęty z otwartymi ramionami, co świadczy o głębokim poczuciu wspólnoty i zrozumieniu dla indywidualnych wyborów.

Mimo koczowniczego charakteru ich życia, Wędrujące Elfy nie rezygnują z nadziei na znalezienie stałego miejsca do osiedlenia. Gdy trafią do szczególnie dogodnej lokalizacji, podejmują próbę dłuższego w niej pozostania, testując warunki i możliwości harmonijnego współistnienia z otaczającą przyrodą. Ten balans między wędrówką a poszukiwaniem domu odzwierciedla ich duchowe dążenie do znalezienia idealnej harmonii między ich społecznością a naturalnym środowiskiem.

Rytuał Pożegnania to uroczystość pełna melancholii i szacunku, odprawiana przez Wędrujące Elfy w momencie, gdy zmuszone są opuścić swoje dotychczasowe siedlisko. Decyzja o wędrówce nigdy nie jest lekka – podejmuje się ją tylko wtedy, gdy ziemia przestaje być gościnna, czy to z powodu wyczerpania zasobów, zagrożenia ze strony wrogów, czy też utraty przychylności lokalnych społeczności. Rytuał ten jest wyrazem wdzięczności za schronienie, które natura ofiarowała elfom, oraz próbą pozostawienia po sobie śladu, który nie zakłóci równowagi przyrody.

Pierwszym etapem ceremonii jest rozebranie wszystkich struktur klanowych – szałasów, warsztatów czy miejsc zgromadzeń. Elfy dbają, by po ich odejściu nie pozostały żadne ślady, które mogłyby zaburzyć naturalny porządek. Drewno, liście i inne materiały organiczne są rozrzucane w lesie, by służyły jako pokarm dla gleby lub schronienie dla mniejszych stworzeń. W miejscach, gdzie znajdowały się niegdyś elfickie domostwa, sadzone są młode drzewa i krzewy – symbol odrodzenia i nadziei, że ziemia ta znów stanie się żyzna i gościnna dla kolejnych pokoleń.

Szczególnym momentem Rytuału Pożegnania jest pożegnanie z Drzewem Dziedzictwa - Wędrujące Elfy nie tworzą Drzew Dziedzictwa wszędzie, gdzie się zatrzymują, ale decydują się na to, jeśli tylko mają taką możliwość i odpowiednie miejsce. Podczas rytuału elfy gromadzą się wokół drzewa, śpiewając Kołysankę – modlitwę w formie pieśni skierowaną do Pramatki, proszącą o opiekę nad tym miejscem. W trakcie modlitwy drzewo zostaje uśpione – traci większość swoich boskich właściwości, lecz jego aura wciąż wzmacnia okoliczną przyrodę, sprawiając, że rośliny rosną bujniej, a zwierzęta znajdują tu spokój.