Hazardzcy Bogowie

Choć hazardzki panteon składa się z kilkorga bogów, to najważniejszą spośród nich jest zdecydowanie Sandarel. Sandarel była pierwszą z bogów. Narodziła się z ciemności jako pierwszy promień życia i w ten sposób dała początek całemu światu. Wszystkie żywe istoty to dzieci Sandarel. Sandarel jako pierwszym dała życie pozostałym bogom, którzy są jej pierwotnymi dziećmi. Przez to, że Sandarel narodzona jest z ciemności, każde z jej dzieci okazało się okrutnym potworem o niezwykłej sile. Choć Sandarel kochała swoje dzieci, to wiedziała, że nie może pozwolić, aby wszystkie istoty na świecie rodziły się jako monstra.

Sandarel zeszła na świat, który stworzyła i odnalazła Drzewo Świtu, które narodziło się z iskry towarzyszącej jej narodzinom. Drzewo to przeznaczone być miało dla jej dzieci, aby napełniać je światłem i siłą, jednak żadne z nich nie było wstanie skosztować błogosławionego owocu ze względu na swoją naturę - światłość drzewa zabiłaby bowiem potwornych bogów. Sandarel skosztowała więc sama owocu z Drzewa Świtu - każdy kolejny kęs sprawiał jej ogromny ból i coraz mocniej wiązał jej duchową, świetlistą formę ze światem, który ta stworzyła. Sandarel zjadła sześć owoców - po jednym za każdego potwora, którego zrodziła. Drzewo Świtu oczyściło część ciemności, która w niej tkwiła, sprawiając, że od tej pory dzieci zrodzone przez Sandarel nie będę już monstrami. Miało to jednak swoje konsekwencje - Sandarel została związana ze światem, a jej duch zamknięty w fizycznej formie, która od tej pory miała płacić za każde nowe życie. Drzewo Świtu natomiast wypełniło się ciemnością Sandarel, stając się naczyniem przerażającej, mrocznej mocy i od tej pory nosi miano Drzewa Zmierzchu. Wieszczka przepowiedziała, że kto skosztuje jego owocu, pozna piękne przekleństwo.

Sandarel nazywana jest Matką Nieba i Ziemi. Jest pierwszą z bogów, od których powstało całe życie. Pierwotnie Sandarel była mistyczną istotą stworzoną z czystego światła i kłębiącego się w nim mroku. Po skosztowaniu owoców z Drzewa Świtu zyskała jednak cielesną powłokę, która zamknęła jej świetlistego ducha, wiążąc go ze światem. Z tego powodu całe życie na świecie czerpie z Sandarel - każda żywa istota rodzi się z jej krwi. Z tego powodu za każdym razem, kiedy na świecie powstaje nowe życie, ciało Sandarel słabnie, co ostatecznie doprowadza do jego śmierci. Wraz ze śmiercią Sandarel świat słabnie i nadchodzi zima - jest to czas, kiedy jej świetlisty duch schodzi do Podziemi, aby tam pożywić się duszami istot, które zmarły w czasie, kiedy Sandarel kroczyła po świecie. Dusze zmarłych dają Sandarel siły, które pozwalają jej odbudować ciało i odrodzić się - wtedy też nadchodzi wiosna, która przynosi nowe życie na świat. Z tego powodu Hazardczycy dbają o to, aby przez cały rok dostarczyć Sandarel jak najwięcej istnień, aby mogła powstać w pełni sił.

Hazardczycy wierzą, że kiedy Sandarel kroczy po świecie, napełnia go siłą. Pogoda sprzyja, a życie kwitnie. Wtedy to jest dobry czas na łupieżcze wyprawy, uprawę roli oraz rozbudowę miast i osad. Zima natomiast jest czasem pecha. Pod nieobecność Sandarel życie słabnie, a świat spowija się w mroku. Na świat wychodzą wtedy Bogowie Podziemia, których nie trzyma już na uwięzi obecność matki - biada każdemu, kto natknie się na jednego z nich. Zimą Hazardczycy nie organizują rajdów i zostają w osadach z rudzianami, aby zadbać o swoich i przetrwać do ponownych narodzin bogini.

Sandarel, jako stworzycielka świata, jest boginią zarówno życia, jak i śmierci. Jako matka życia pozwala naturze kwitnąć, zapewniając owocne plony, a także opiekuje się nowo narodzonymi i chorymi. Jako pierwsza z bogów jest także boginią władzy i to do niej zwracają się hazardzcy przywódcy.

Sandarel, zanim skosztowała owocu z Drzewa Świtu, miała szóstkę dzieci. Przez ciemność kłębiącą się w Sandarel narodziły się one jako potwory, jednak nieskrępowana światłość Sandarel uczyniła ich niezwykle potężnymi, dając im boską moc. Mroczna natura pierwszych dzieci Sandarel nie pozwalała im jednak współistnieć z resztą jej potomstwa - sprowadzały one zniszczenie i śmierć wszędzie, gdzie poszły. Choć Sandarel pękało serce, to zesłała swoje boskie dzieci do Podziemia i zapieczętowała przejście. W ten sposób żadne z nich nie mogło już niszczyć świata. Choć ich fizyczne formy są odcięte od świata na powierzchni, to Bogowie Podziemia nauczyli się oddzielać ducha od swojego ciała i w ten sposób mogą kroczyć po świecie w niematerialnej formie. Nie mają bezpośredniego kontaktu ze światem, jednak mogą na niego wpływać poprzez swoich wyznawców, z którymi często spajają się całkowicie lub w części, dzieląc się swoja mocą.

Hazardczycy wierzą, że Fride, kiedy Sandarel zamykała Bogów Podziemi, wygłosiła proroctwo, mówiące o jej końcu. Zgodnie z nim nadejdzie kiedyś moment, kiedy Hazardczykom wydarte zostanie prawo do tradycji ich przodków. Znany świat nie będzie już dla nich przyjazny i każe im wybierać między domem a zwyczajem. Wybuchnie wtedy wojna, która rozedrze Hazard na pół, a w jej wyniku krew dla Thalroga przestanie spływać. Pożre on wtedy wszystkie nadchodzące do Podziemia dusze, przerywając odwieczny cykl Sandarel - na koniec pożre również osłabionego ducha samej bogini. Spowije to znany świat w wiecznym smutku, a Bogowie Podziemi znowu będą wolni. Khythor i Yghris, targani rozpaczą po Sandarel, rzucą Thalrogowi wyzwanie. Khythor zostanie przez niego pożarty, jednak rozetnie go od środka, wydzierając mu serce, a Yghris spopieli je przedwieczną magią, zabijając Pożeracza Dusz. Wysiłek zabije jednak obydwoje bogów.

Podczas Zmierzchu Bogów świat stanie się dziki i nieprzyjazny - wiedziony chaosem. Uwolniony Kráknir wzburzy morza, wściekły na Hazardczyków, którzy żeglowali po nich przez te wszystkie lata. Drakkary pójdą w drzazgi, a woda zaleje lądy.

Wtedy jednak Brothra stanie na czele Hazardczyków - rzuci wyzwanie Kráknirowi, którego pokona w bitwie wstrząsającej niebiem i ziemią. Następnie Brothra poprowadzi Hazardczyków na Rajd, który odkryje przed nimi nowe ziemie, które zechcą przyjąć ich zwyczaje. Nie wiadomo jedynie, co po Zmierzchu Bogów stanie się z samą Wieszczką.