Rada Regencyjna

Największą bolączką Araulenu było zamknięcie silmaaroońskich granic zgodnie z nałożonym w 2:525 roku embargiem, spowodowanym odmową spłaty długów poprzednika, którą wystosował Botwulf var Lustinn. Hrabia Victor var Langver wraz z żoną w 2:556 roku udał się do Silmaaroonu, aby negocjować zdjęcie embarga oraz przywrócenie dawnych relacji. Wielka Czwórka gotowa była umorzyć arauleński dług oraz zdjąć embargo w zamian za jedną, bardzo małą arauleńską prowincję - Dolny Silmaaroon. Dla Arauleńczyków był to praktycznie nic nieznaczący kawałek ziemi, który niegdyś należał do Łabędziej Przystani, ale został w Araulenie po odzyskaniu przez Silmaaroon niepodległości po I Wojnie Amarantu. Ten słabo gospodarowany teren Wielka Czwórka mogła przekształcić w pola uprawne, które zaopatrywałyby miasto. Sami Silmaaroończycy zaś uważali, że te ziemie powinny należeć do nich - była to dla nich sprawa honoru. Podczas negocjacji żona Victora, Lilith, prowadziła bardzo udane rozmowy z Wielką Czwórką. Dodatkowo rządzący Nowym Silmaaroonem ród Paytone z Angrealu od wielu lat wypatrywał okazji, aby zmienić barwy na silmaaroońskie, które od samego założenia rodu były im bliższe.

Hrabia var Langver wrócił do Araulenu i zorganizował spotkanie Rady Regencyjnej. W teorii oddać tak spore ziemie mógłby tylko król, natomiast z drugiej strony nie było nikogo, kto mógłby im się przeciwstawić - szczególnie że ta decyzja znalazłaby poparcie w Silmaaroonie. Uradzono jednak, że bez obecności króla taka decyzja musi zostać podjęta w gronie wszystkich hrabiów, aby rządy Rady Regencyjnej były sprawiedliwe. To był ważny krok, bowiem umocnił pozycję Rady w oczach pozostałych hrabiów. Zdecydowano też, na prośbę Victora var Langvera, że Lilith powinna uczestniczyć w obrada Rady Regencyjnej, aby królestwo mogło skorzystać na jej talentach. Od tej pory była odpowiedzialna za reprezentowanie królestwa za granicą.

W wyniku ustaleń wszystkich hrabiów Araulen zgodził się na taką wymianę, pod warunkiem że Silmaaroon wykupi te ziemie za bardzo korzystną cenę. Ustalono warunki sprzedania prowincji - dotychczasowi obywatele prowincji staliby się obywatelami silmaaroońskimi, a dotychczasowy hrabia Dolnego Silmaaroonu, Wulfgar var Paytone, miałby zostać przyjęty do Wielkiej Czwórki na jedną kadencję, za porozumieniem z silmaaroońskim Stanem Kupców, którego przedstawiciel przedwcześnie zrzekłby się władzy. Transakcja doszła do skutku. W międzyczasie księżna var Maravel negocjowała odnowienie umów handlowych z hintervoldzkim królem Emmanuelem Meserve, co udało jej się za pierwszym razem. Handel w Araulenie ożył, a państwo powoli zaczęło stawać się potęgą jak dawniej.

Sielankę przerwała nasilająca się agresja Hazardu w Srebrnych Marchiach, co ograniczyło dostęp do tamtejszego srebra. Nad królestwem zawisła groźba wojny, która była mu bardzo niepotrzebna. W przypadku wybuchu wojny konieczny byłby wybór króla, na co państwo nie było jeszcze gotowe. Rada Regencyjna musiała działać szybko i prawnie, więc wprowadziła szereg reform: otworzyła się na zagraniczne gildie kupieckie oraz aspińskie inwestycje, oczywiście w rozsądnych ilościach. W 2:559 roku zdecydowali się też wziąć pożyczkę w Aspińskim Narodowym Banku. Szereg inwestycji pozwolił spłacić tę pożyczkę jeszcze w 2:571 roku. Właśnie ten rok został uznany się za moment, w którym Araulen na powrót stał się jednym z najpotężniejszych państw Amarantu.

Warto również wspomnieć, że Rada Regencyjna, poza wprowadzeniem szeregu reform, zainwestowała ogromne sumy pieniędzy w Kapitułę Magów oraz Czarodziejów, których ekologowie opracowali najwydajniejszy program rolnictwa oraz stworzyli nową, szybkorosnącą odmianę zboża. Sama organizacja przeszła gruntowne zmiany, tworząc Piątą Kapitułę.

Reformom poddano również wojsko, które, wzorem tego sprzed III Wojny Arauleńskiej, było dobrze wyszkolone, dowodzone przez wykwalifikowanych dowódców oraz dobrze wyposażone. Dzięki wieloletniej pracy Araulen w tamtym okresie mógł się poszczycić jedną z najnowocześniejszych armii na świecie, a na pewno na całym kontynencie. Dodatkowo Rada Regencyjna dawała dotację dla pozostałych władców na organizacje turniejów rycerskich, które pozwoliły arauleńskiemu rycerstwu znacznie się rozwinąć, a sam Araulen odzyskał utracony prestiż.