Ród Sabelrot

Po upadku Królstwa Eldëvir, w 2:84 wszystkie rodziny powstały wokół ruin Alda Bläth'san zostały zjednoczone, tworząc w ten sposób Księstwo Whisperhout. Sposród nich wyróżniamy cztery rody, wszystkie wywodzące się z Aikena:

• ród Ect, który zjednoczył pozostały i ich przedstawiciel został pierwszym księciem;

• ród Sabelrot;

• ród Graven;

• ród Windbloom.

Wszystkie cztery rodziny współpracowały ze sobą. Sabelrotowie od czasu śmierci Deanärë Múrnis noszą w sercach żal po tej stracie. Uważają upadek Eldëvir za wielką tragedię. Swoje wysiłki skupiają na odtworzeniu technologii elfów oraz nauce. Jako pierwsi w tym rejonie Amarantu tworzą szkoły, biblioteki i skupiają się na . Mimo swojej mrocznej przeszłości słyną ze swojego honoru.

W 2:173 za sprawą wojny z Hazardem, powstaje królestwo Araulen, a Księstwo Whisperhout staje się jedną z jego prowincji. Ród Ectów staje się władcami nowego królestwa - decydują się oddać władzę w regionie rodowi Graven, których przedstawiciel zostaje pierwszym hrabią, a przedstawiciele Sabelrotów i Windbloomów zostają baronami pod jurysdykcją hrabiego. Decyzją Henryego var Ecta jego włości oraz miasto Whisperhout zostaje podzielony między wszystkie trzy rodziny. Na swojej części Sabelrotowie wnoszą piękne ogrody oraz uniwersytet na miejscu, gdzie niegdyś znajdował się pałac elfów. W miejscu, gdzie umarła Deanärë Múrnis zbudowano grobowiec rodu, a sama elfka została w nim oficjalnie pochowana.

Uniwersytet Whisperhout, dzięki znakomitemu zarządzaniu szybko zyskuje prestiż i staje się jedną z najlepszych uczelni kontynentu, a ród Sabelrot otrzymuje tytuł Królewskich Kuratorów. Wszystkich rodzinom Whisperhout udaje się pokojowo współpracować, a prowincja kwitnie stając się najbogatszą w całym królestwie.

W 2:235 roku na Amarant przybywają leśne elfy rodowodu Igni'ether. Wędrują, tworząc klany, aż w końcu goszczą w Whisperhout, gdzie zostają przyjęte z otwartymi ramionami. Mimo tak trudnej przeszłości znajdują wspólny język - leśne elfy są świadome grzechów swoich kuzynów i przebaczają ludziom zabicie starożytnych. Sabelrotowie pozwalają wejść kilku elfom w ich rodzinę poprzez małżeństwo. W swojej części miasta z pomocą elfów tworzą przepiękne ogrody.

Kiedy w 2:265 Król Ecbert porozumiewa się z elfami tworząc umowę, która tworzy Księstwo Leśnych Elfów w Araulenie. Na mocy tej umowy wszystkie elfy podlegają pod władzę księstwa, który podlegał pod arauleńskiego króla, na podobnych zasadach co hrabiowie. Ta sama umowa zobowiązuje władze każdego stołecznego miasta do utworzenia dzielnic elfickich, którymi będą zarządzać elfy. Sabelrotowie podeszli do tego bardzo poważnie - wychodząc z inicjatywy sprawili, że ta formalność została dopięta bardzo szybko.

Sielankowe życie rodu Sabelrot trwa do 2:270 roku, w którym wybucha epidemia trądu. W wyniku tej choroby w 2:272 umiera hrabia Retor var Graven, nie pozostawiając żadnych spadkobierców. Sablerotowie i Windbloomowie zaczynają wyścig o władzę – oba rody uważają, że oni teraz powinni rządzić. Król Egerwald Uzdrowiciel zarządza w prowincji elekcję, którą podstępem wygrywa Aen var Windbloom. Baron Sulivan var Sabelrot próbuje zdemaskować jego jego oszustwo, lecz zostaje zignorowany, bowiem całe królestwo walczy z epidemią.

Sulivan jesienią jedzie złożyć nowemu hrabiemu hołd, lecz na miejscu zabija go i obwieszcza siebie prawowitym hrabią. Odalric Windbloom, syn Aena, zbiera swoją armię i rozpoczyna się krwawy konflikt zwany Czarną Jesienią. Konflikt kończy sam król Egerwald wkraczając zbrojnie do Whisperhout. Sulivan, jego żona i siostra zostają powieszeni, a ich córka, Roswitha zabrana jako przymusowa wychowanka do Starego Armektu. Władzę w rodzie z rozkazu króla otrzymuje kuzyn Sulivana, Baerwald. Dodatkowo część ich włości zostaje im odebrana na korzyść rodu Wyndhame.

Po latach wychodzi na jaw, że Sulivan miał rację – Aen rzeczywiście przekupił lordów. Niestety sprawiedliwość nigdy nie została oddana rodzinie Sabelrotów.

Lata mijają, a Sabelrotowie powoli odzyskują swój honor ciężką pracą na rzecz arauleńskiej nauki. Roswitha, jako przymusowa wychowanka tworzy nową gałąź rodu – Sabelrotów ze Starego Armektu, którzy przebywają w stolicy jako zakładnicy i gwarancja, że ich kuzynowie z Whisperhout nie będą szukać zemsty. Z czasem przyzwyczajają się do życia w stolicy i zaczynają służyć kolejnym królom radą. W 2:362 roku do władzy dochodzi Aelfheah Szczodry, który wybiera Woodrowa var Sabelrota ze Starego Armektu na swojego Wicekróla. Ten świetnie sprawdza się z swojej roli, lecz jego król niespodziewanie umiera zostawiając jedynie nieletnią córkę. W swoim testamencie Aelfheah Szczodry napisał, że do czasu osiągnięcie pełnoletniości władzę w królestwie, w jej imieniu, ma sprawować wybrany przez niego namiestnik. Po przejęciu tron przez córkę, Woodrow będzie mógł ze swoją rodziną powrócić do Whisperhout, a ich winy zostaną uznane za odpracowane.

Woodrow wiedział jak rządzić i miał wiele dobrych pomysłów, lecz Rada Hrabiów często sprzeciwiła się jego rozkazom, bowiem uważali, że po śmierci króla władzę powinna przejąć złożona z nich Rada Regencyjna. Niemniej Wicekról Woodrow rządził rozsądnie, ale na pewno osiągnąłby więcej gdyby nie ciągłe kłody rzucane mu pod nogi. Z tego powodu zyskał nieoficjalny przydomek - Woodrow Ponury.

W 2:377 Nara Bogobojna osiąga pełnoletność, więc zgodnie z testamentem ojca zostaje nową królową Araulenu. Wicekról zostaje zepchnięty na dalszy plan, a rządy Nary to seria porażek – wpierw nieudana i kosztowna Droga Słońca na Alaspar, a później wybuch buntu w Vuldarze. Woodrow starał się doradzać królowej, lecz ta nie chciała go słuchać. Kiedy Wicekról próbuje przejąć władzę nad wojskiem, aby ruszyć do Vuldaru, królowa wysyła go na emeryturę. Sabelrotowie, którzy byli zakładnikami wreszcie wracają do domu.

W 2:497 roku wybucha wojna domowa – Botwulf var Lustinn staje przeciwko królowi Edwardowi Płaczliwemu. Baron Leofsige var Sabelrot opowiada się po stronie Ectów, a jego wrogowie, Windbloomowie po stronie buntowników. W trakcie wojny Sabelrotowie demaskują próbę zdradzy przez Hrabiego Windblooma. Kiedy Botwulf wygrywa wojnę i zostaje nowym królem zarządza sąd, w wyniku którego uznaje elekcję, która sprowokowała Czarnę Jesień za nieważną. W ten sposób Leofsige var Sabelrot zostaje nowym hrabią Whisperhout, a część włości Windbloomów, które otrzymali pod Gravenach przechodzi pod jurysdykcję Sabelrotów.

Kiedy w 2:553 wybucha Wojna Czterech Sztandarów całe Whisperhout opowiada się po stronie obecnej króla – Erysa Tyrana. Choć władca przegrywa wojnę, a jego na jego miejsce wchodzi Rada Regencyjna, nowa władza decyduje się nie wyciągać konsekwencji ze stawania po stronie króla, któremu poprzysięgali lojalność.

Sabelrotowie ściśle współpracują z władzą i nadal zajmują się tym co zawsze. Tak upływa następne kilkadziesiąt lat. Aktywnie biorą udział w rozwoju królestwa oraz II Wojnie Amarantu z Imperium Kalladańskim.

W 2:619 roku ma miejsce katastrofa w Starym Armekcie, która doprowadza do powstania państwa Drakaria pod rządami Najwyższego Króla Jimmiego Cenwulfa. Nowy władca oczekuje, że wszyscy arauleńscy hrabiowie mu się pokłonią oraz złożą przysięgę lojalności. Hrabia Brandyn var Sabelrot zwołuje naradę z rodami Wyndhame oraz Windbloom – wspólnie decydują się, że nie uznają władzy uzurpatora i wygłaszają, że Rada Hrabiów powinna przeprowadzić elekcję nowego króla.

Jimmy Cenwulf przybywa na czele armii do Whisperhout – oczekuje, że hrabia złoży mu hołd, w przeciwnym wypadku będzie zmuszony ich podbić. Hrabia Sabelrot ponownie zwołuje chorążych – wszyscy baronowie i lordowie odpowiadają na wyzwanie i stawiają się w North Cross, gdzie ma zostać wydana uzurpatorowi bitwa.

Na początku 2:620 roku, w noc przed bitwą, Windbloomowie zdradzają i urządzają masakrę – zabijają wszystkich Sabelrotów i Wyndhamów przy życiu - oszczędzają jedynie Nasha var Wyndhame'a i jego brzemienną żonę, Nell, oraz trzyletniego Haywooda var Sabelrota. Kilku Sabelrotom udało się zbiec z masakry. Zdrada Windbloomów nosi nazwę Rzeź Jednorożców, ponieważ w jej trakcie zabito prawie 60 członków rodziny Wyndhame oraz wszystkie należące do nich jednorożce. Stajnia w North Cross niemalże tonęła w złotej krwi jednorożców.

Windbloomowie składają Najwyższemu Królowi Drakarii hołd, zostając nowymi hrabiami. Uprowadzają Nell var Wyndhame oraz Haywooda var Sabelrot. Kiedy kobieta wydaje na świat Tarona, syna Nasha przestaje być potrzebna – ginie w "wypadku". Niemniej sam Nash pozostaje przy życiu – hrabia Cuthbert var Windbloom szantażuje go, że jeśli nie utrzyma swoich chorążych w ryzach zabije jego syna.

Cuthbert var Windbloom planuje wychować swoich zakładników, a następnie ożenić ich ze swoimi córkami, aby w ten sposób zyskać władzę absolutną w prowincji. Jego plany krzyżuje Eardwulf var Bardsleye, dawny chorąży Sabelrotów, który dostaje się na dwór zdrajcy oferując hrabiemu swoje usługi jako rycerz. Morduje córki hrabiego we śnie i na jego szczęście nigdy nie został złapany. Kiedy chłopacy dorastają, a Sir Bardsleye zdobywa zaufanie Windblooma, zostaję nauczycielem chłopców. Wykorzystuje ten czas, aby nauczyć ich prawdy o tym co zrobił hrabia, zaszczepia w nich chęć walki.

Hrabia var Windbloom próbuje desperacko spłodzić córki, lecz na złość rodzą mu się sami synowie. Popada w obłęd na tym punkcie - zaczyna zabijać swoje żony pozorując "wypadki", kiedy te rodzą mu synów. Zaniedbuje prowincje i nawet nie zauważa, jak Nash var Wyndhame nastawia wszystkich jego chorążych przeciwko niemu. Niemniej zarówno Jednorożec oraz Sir Bardsleye czekają na dogodną okazję, która przydarza się w 2:648 roku, kiedy wybucha III Wojna Amarantu. Sir Bardsleye pomaga Taronowi oraz Haywoodowi uciec do Czarnego Nurtu, który został zajęty przez arauleńskie wojsko z Alapsaru. Tam przyłączają się do pochodu Kyreego Byrda, gdzie obaj słyną ze swojego oddania sprawie – Taron jako kawalerzysta, a Haywood jako główny kwatermistrz armii oraz konstruktor obozów.

W międzyczasie hrabia var Windbloom atakuje Nasha var Wyndhame, lecz przelicza się – wszyscy jego chorąży stawają przeciwko niemu. Cuthbert prosi o pomoc króla Drakarii, który na miejsce wysyła małą armię oraz odział Smoczego Korpusu na czele z Heronem Randulfem. Hrabia jednak przelicza się, bowiem Smoczy Korpus przejmuje władzę w prowincji. Powstańcy Whisperhout zaczynają regularną wojnę w prowincji.

W 2:650 arauleńska armia wspierana przez Hintervold, dołącza do Nasha i wspólnie oblegają miasto, lecz Baron var Wyndhame przepłaca zwycięstwo życiem. W zdobytym koronowany miesiąc wcześniej, król Edgar var Langver ścina hrabię var Windblooma i skazuje na banicję całą jego rodzinę. Wybiera Tarona var Wyndhame na nowego hrabiego Whisperhout. Początkowo obawiano się roszczeń Haywooda var Sabelrota do władzy w prowincji, lecz ten przyjmuje królewską decyzję z pokorą. Przyjaciele decydują się uczynić Eardwulf var Bardsleyea baronem Południowego Whisperhout, a następnie uczciwie dzielną ziemie między całą trójką.

III Wojna Amarantu kończy się w 3:1 zdobyciem Dragmaaroonu. Po wojnie Baron Haywood skupia się na odbudowie oraz dalszym prowadzeniu Uniwersytetu.

Po ogłoszeniu buntu przez Tarona var Wyndhame przeciwko królowi Edgarowi var Langverowi, Haywood var Sabelrot został mianowany nowym hrabią Whisperhout, a także powołany na Wicekróla Wysokiej Rady Króla Tarona. Haywood, jako lojalny i oddany sojusznik Tarona, w pełni poparł jego decyzję, wprowadzając szereg reform mających na celu wzmocnienie pozycji Whisperhout w nadchodzącej wojnie. Jego pierwsze kroki jako hrabiego koncentrowały się na rozbudowie infrastruktury wojskowej, modernizacji armii oraz zacieśnieniu sojuszy z elfami i innymi rasami zamieszkującymi prowincję. Haywood zlecił budowę nowych twierdz oraz utworzenie elitarnego oddziału Pikardierów, wyposażonych w długie piki i pistolety, co miało zapewnić Whisperhout przewagę na polu bitwy. Pod jego rządami zmodernizowano również Gwardię Uniwersytecką, która odegrała kluczową rolę w obronie prowincji.

Kiedy wybuchła Wojna Dwóch Koron, Haywood var Sabelrot stanął na czele armii Whisperhout, która wyruszyła do Moorhaven, by wesprzeć Tarona w walce z królem Langverem. Przed swoim wyjazdem Haywood mianował swojego kuzyna, Ostara var Sabelrota, regentem, aby ten zarządzał prowincją w jego imieniu. Ostar natychmiast podjął kroki mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa w Whisperhout, organizując Milicję Obywatelską oraz współpracując z elfickimi klanami w celu patrolowania terenów prowincji. Pomimo tych działań, prowincja zaczęła borykać się z rosnącymi problemami, takimi jak ataki bandytów oraz niedobory żywności. Ostar musiał stawić czoła nie tylko zewnętrznym zagrożeniom, ale również wewnętrznym konfliktom, zwłaszcza napięciom między nim a żoną Haywooda, Gväedil var Sabelrot, która uważała, że to ona powinna być regentką podczas nieobecności męża.

Rządy Ostara jako regenta były naznaczone ciągłą walką o utrzymanie stabilności w prowincji, zwłaszcza gdy do Whisperhout dotarły wieści o klęskach wojsk Tarona. Ostar porozumiał się z zaprzyjaźnionymi Kresami, aby zapewnić dostawy zboża, mimo że transport był utrudniony przez smoka w Górach Kamiennych. Regent rozpoczął również formowanie grupy Łowców Smoków, która miała rozwiązać ten problem i umożliwić bezpieczny transport żywności. Niestety, zbliżająca się armia króla Edgara oraz zdrada rodu Fisher doprowadziły do regularnych walk w Południowym Whisperhout, co dodatkowo osłabiło pozycję Ostara. Sytuacja stała się jeszcze bardziej skomplikowana, gdy pojawiły się obawy o życie hrabiego Haywooda, który znalazł się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Jeśli Haywood zginie, władza w prowincji przejdzie na jego rocznego syna, Daltona var Sabelrota, co sprawi, że Gväedil zostanie regentką, co znacząco osłabi pozycję Ostara i skomplikuje zarządzanie prowincją.

Fort Sabelrot, położony na wzgórzu w Kończycach w Północnym Whisperhout, to strategiczna twierdza rodowa Sabelrotów, która przez wieki służyła jako główny garnizon wojskowy, chroniąc pobliskie farmy i pełniąc funkcję obronną dla całego baronatu. Wewnątrz fortu znajdują się kluczowe pomieszczenia, takie jak biblioteka, koszary, sala biesiadna oraz popularna tawerna odwiedzana przez podróżników zmierzających na północ. Mimo znaczenia Fortu, Sabelrotowie tradycyjnie rezydowali głównie w Mieście Studenckim Whisperhout, gdzie zarządzali Uniwersytetem.

Za rządów Wicekróla Haywooda var Sabelrota, fort został przekazany na stałe jego kuzynowi, Ostarowi var Sabelrotowi, co stanowiło istotną zmianę w zarządzaniu twierdzą. Po zakończeniu Wojny Dwóch Koron, Ostar planuje powrócić do fortu z rodziną, a Haywood ustanowił, że zamek będzie dziedziczony przez potomków Ostara, co zabezpiecza jego przyszłość w rękach rodziny na wiele pokoleń. Ponieważ Haywood oraz jego rodzina muszą doglądać całej prowincji, powierzył pieczę nad Północnym baronatem Whisperhout rodzinie swojego kuzyna, co pozwala im skupić się na zarządzaniu całym regionem.

Serce Deanärë Múrnis to najcenniejsza relikwia rodu Sabelrot, owiana legendą i pełna magicznej mocy. Ród Sabelrot wierzy, że klejnot ten nie tylko symbolizuje ich pochodzenie, ale także posiada niezwykle potężne właściwości magiczne, co czyni go jednym z najcenniejszych skarbów rodu. Według rodowej tradycji, Serce powstało w momencie śmierci elfickiej księżniczki Deanärë Múrnis, kiedy to jej serce przekształciło się w lśniący kryształ, będący świadectwem miłości, tragedii i pokuty. Od tamtej pory, klejnot ten jest przekazywany z pokolenia na pokolenie jako insygnium rodu Sabelrot.

Serce Deanärë Múrnis jest przechowywane w podziemnym skarbcu Uniwersytetu Whisperhout, w głęboko ukrytej krypcie, do której dostęp jest ściśle strzeżony. Krypta może zostać otwarta jedynie przy użyciu dwóch kluczy, z których jeden jest w posiadaniu głowy rodu Sabelrot, a drugi – rektora Uniwersytetu lub innej osoby, której zostanie powierzony ten zaszczytny obowiązek. Choć wokół Serca krążą kontrowersje, a wielu twierdzi, że legenda o jego magicznym pochodzeniu została stworzona, by usprawiedliwić działania Royce’a var Sabelrota, Serce pozostaje kluczowym symbolem dla rodu, reprezentując ich głęboką więź z elfickim dziedzictwem i mistyczną historią.

Pikardierzy to elitarna jednostka wojskowa stworzona przez Haywooda var Sabelrota w ramach modernizacji armii Whisperhout. Ubrani w średnie zbroje, Pikardierzy są wyposażeni w długie piki oraz pistolety, co czyni ich wyjątkowo skutecznymi w walce zarówno z kawalerią, jak i w ostrzale przeciwnika. Do jednostki powołuje się żołnierzy z regularnej armii, którzy wyróżniają się niezwykłymi zdolnościami i umiejętnościami bojowymi.

Głównym zadaniem Pikardierów jest mobilne odpieranie kawalerii oraz prowadzenie precyzyjnego ostrzału. W walce Pikardierzy wyszkoleni są do operowania w falandze, co zapewnia im przewagę w starciach z liczniejszym przeciwnikiem. Ich unikalne umiejętności oraz specjalistyczne wyposażenie czynią ich kluczowym elementem w strategii obronnej Whisperhout.

Wicekról Haywood planuje po zakończeniu Wojny Dwóch Koron wysłać jednostkę na dodatkowe szkolenie do Ligii Srebrnomarchijskiej, aby jeszcze bardziej wzmocnić ich umiejętności i zdolności bojowe, co uczyni Pikardierów jedną z najbardziej wszechstronnych i niebezpiecznych formacji w Araulenie.