Srebrne Marchie (Araulen)

Początkowo Srebrnymi Marchiami zarządzał bezpośrednio król Araulenu, jednak za panowania królowej Rayli Zwycięskiej, ustanowiono Namiestnika, aby lepiej kontrolować ten strategiczny region. Namiestnikiem został John var Tauler. Po jego emeryturze, nowym hrabią został Baron var Horn, który założył dynastię var Hornów, rządzącą Marchiami przez wiele pokoleń. Rodzina var Hornów zyskała reputację lojalnych i skutecznych zarządców, dbających zarówno o rozwój ekonomiczny, jak i militarną obronność prowincji. Po ich wygaśnięciu w czasie wojen drakarańskich władzę nad prowincją otrzymał ród Howardów.

Srebrne Marchie, ze względu na swoje położenie i bogactwa, często stawały się celem ataków ze strony sąsiednich państw, w szczególności Hazardu. Prowincja była areną licznych starć, najazdów i inwazji, co uczyniło z niej ważne strategiczne terytorium dla Araulenu. Największy cios dla stabilności Marchii przyniosła inwazja Drakarii, podczas której zginęła cała rodzina var Hornów. To wydarzenie destabilizowało region, przyspieszając proces dążenia do niepodległości.

Srebrne Marchie odgrywały kluczową rolę w gospodarce Araulenu, przede wszystkim dzięki wydobyciu srebra, które było eksportowane do innych krain. Region ten był także bastionem obronnym królestwa, chroniąc granice przed zagrożeniami z Hazardu. Dzięki licznym fortom i twierdzom, Marchie stanowiły tarczę, która wzmacniała obronność Araulenu i zapewniała stabilność w północnej części królestwa.

Uzyskanie niepodległości przez Srebrne Marchie nastąpiło w wyniku narastających problemów, głównie związanych z inwazjami Hazardu oraz zaniedbaniami ze strony Drakarii, która po aneksji Marchii nie zapewniła odpowiedniej ochrony i wsparcia. W obliczu zewnętrznych zagrożeń oraz niewystarczającej reakcji Drakarii, Marchie zdecydowały się ogłosić niepodległość. Utworzono nową formę rządów pod postacią Ligi Srebrnomarchijskiej, której władza była oparta na Radzie Szambelanów oraz Kanclerzu. Liga stała się niezależnym państwem, które wciąż utrzymuje silne więzi gospodarcze i polityczne z Araulenem, jednocześnie dbając o własną autonomię i bezpieczeństwo.