Taron var Wyndhame,

Ostatni Jednorożec

Taron jest wybitnym kawalerzystą, który wykazał się odwagą i determinacją na polu bitwy. Jego zdolność do analizy sytuacji i szybkiego podejmowania decyzji uczyniła go skutecznym wojonikiem. Dowodził wieloma bitwami, skutecznie organizując i koordynując działania swoich wojsk. Specjalnością Tarona jest szybka kawaleryjska szarża, która rozbija szyk wroga.

Taron jest również dobrym strategiem wojennym. Jego zdolność do planowania i prowadzenia kampanii wojennych była kluczowa w budowaniu silnej armii, która zyskała szacunek i lojalność swoich żołnierzy. Taron jest znany z umiejętności inspirowania swoich ludzi i budowania ich morale, co często przeważało szalę zwycięstwa na jego stronę.

Taron jest także zręcznym politykiem, potrafiącym budować i utrzymywać sojusze. Jego zdolność do negocjacji i dyplomacji pozwoliła mu zyskać poparcie wielu lordów i baronów. Taron wykazał się także umiejętnością zarządzania kryzysami, co pozwoliło mu na stabilizację polityczną w regionie Whisperhout. Jego talent do przewidywania ruchów przeciwników i znajdowania kompromisów sprawił, że był w stanie utrzymać pokój i porządek w trudnych czasach.

W zarządzaniu Taron wykazał się wyjątkową zdolnością do planowania długoterminowego i efektywnego zarządzania zasobami. Jego polityka gospodarcza, w tym ulgi podatkowe i inwestycje w infrastrukturę, przyczyniła się do szybkiego rozwoju gospodarczego jego prowincji. Taron także wspierał rozwój edukacji i nauki, co zaowocowało wzrostem prestiżu Uniwersytetu Whisperhout. Jego umiejętność zarządzania finansami i zasobami ludzkimi była kluczowa w odbudowie i rozwoju regionu po wojnie.

Taron jest charyzmatycznym liderem, potrafiącym inspirować i motywować innych. Jego naturalna charyzma i zdolność do budowania relacji międzyludzkich sprawiły, że zyskał lojalność i szacunek swoich poddanych oraz sojuszników. Taron także wykazał się ogromną empatią i zrozumieniem dla problemów swoich poddanych, co przyczyniło się do jego popularności i uznania jako sprawiedliwego władcy.

Taron jest biegły w kilku szkołach magii, w tym Polimorfii, Hydrozofii oraz Magii Srebra. Jego wiedza na temat magii pozwala mu efektywnie współpracować z magami i korzystać z ich wsparcia w zarządzaniu oraz prowadzeniu wojen.

Taron przyszedł na świat kilka miesięcy po pamiętnej nocy, która przeszła do historii jako Rzeź Jednorożców. Miała ona miejsce w trakcie Wojen Drakarańskich - hrabia Brandyn var Sabelrot zebrał swoich chorążych w twierdzy South Cross, aby tam stawić czoła nadciągającej drakarańskiej armii. U jego boku stanęli jego baronowie - Nash var Wyndhame i Cuthbert var Windbloom. W noc przed planowaną bitwą, Cuthbert zdradził sojuszników - żołnierze rodu Windbloom zamordowali wszystkich obecnych ma miejscu Wyndhame'ów oraz Sabelrotów.

Na rozkaz Cuthberta oszczędzono jedynie trzyletniego Haywooda var Sabelrota, syna Brandyna, oraz brzemienną Nell var Wyndhame, żonę Nasha. Sam baron Nash var Wyndhame cudem umknął z masakry i ukrył się w lasach Whisperhout.

Następnego dnia Cuthbert otworzył bramy miasta przed drakarańskim królem Jimmy'm Cenwulfem i złożył mu pokłon. W ramach uznania, Jimmy przyznał mu tytuł hrabiowski Whisperhout i oddał władzę nad prowincją.

Kiedy Taron przyszedł na świat, jego matka została zamordowana - choć upozorowano wypadek, to każdy znał prawdę.

Taron i Haywood zostali zabrani przez Cuthberta var Windblooma na przymusowe wychowanie - hrabia planował ożenić ich ze swoimi córkami, aby wzmocnić swoje prawa do Whisperhout i zyskać poparcie dawnych chorążych Wyndhame'ów i Sabelrotów. Jednak plany te zostały pokrzyżowane przez Eardwulfa var Bardsleye'a, dawnego chorążego Sabelrotów, który potajemnie wszedł na dwór Windbloomów i zamordował córki hrabiego. Sir Bardsleye po wszystkim został na dworze i zdobył zaufanie hrabiego, który wybrał go jako nauczyciela dla Tarona oraz Haywooda.

Taron dorastał w atmosferze brutalności i manipulacji. Cuthber znany był z okrucieństwa i nigdy nie przepuścił okazji, żeby pokazać Taronowi, gdzie jest jego miejsce. Mimo to, pod opieką sir Eardwulfa nauczył się sztuki walki, strategii i przetrwania. Eardwulf zaszczepił w nim pragnienie zemsty i walki o wolność, przekazując mu wartości honoru i odwagi. Po tym, jak u Tarona ujawnił się talent magiczny, sir Eardwulf zorganizował mu również potajemne lekcje u zaufanego nauczyciela z Uniwersytetu Whisperhout.

Sir Eardwulf stał się dla Tarona prawdziwym powiernikiem i ojcem, którego nie miał. Taron zaprzyjaźnił się również z Haywoodem - wspólna, trudna codzienność na dworze Windbloomów zbliżyła do siebie chłopców i zbudowała między nimi więź braterstwa i zaufania.

Hrabia var Windbloom desperacko próbował spłodzić córki, które mógłby wydać za swoich wychowanków, jednak rodzili mu się sami synowie - wpędziło go to w prawdziwy obłęd, który pchnął go do zamordowania swojej żony. Sprawa została zatuszowana i przedstawiona jako wypadek. Na przestrzeni lat wziął sobie kilka żon - jeśli małżonka urodziła mu syna, to dziwnym trafem umierała niedługo po porodzie. Zgony te oficjalnie przypisywano komplikacjom, jednak każdy znał prawdę. W pewnym momencie Cuthbert miał problemy ze znalezieniem szlachcianek, które chciałyby wziąć z nim ślub.

Zaniedbując prowincję na rzecz gier dynastycznych, Cuthbert var Windbloom nie zauważył, jak bardzo rozrósł się ruch oporu Nasha var Wyndhame. Nash już po Rzezi Jednorożców zaczął zbierać wokół siebie popleczników, wraz z którymi walczył przeciwko drakarańskiej okupacji i tyranii Windbloomów. Choć jego działania były bardzo zaawansowane, to niejednokrotnie powstrzymywał się ze względu na Tarona - Cuthbert wszem i wobec obwieścił, że syn Nasha znajduje się pod jego dachem i nie krył się z faktem, iż w razie potrzeby wykorzysta go przeciwko swojemu oponentowi.

W 2:637 roku na dworze Windbloomów miało miejsce poruszenie - hrabia dowiedział się o narodzinach bękarciej córki Nasha, Aelfwynn Streamwalker - wysłał swoich ludzi, którzy powiesili jej matkę, a samo dziecko mieli sprowadzić do Whisperhout. Cuthbert chciał zabić dziewczynkę osobiście i wywiesić jej małe ciałko z murów jako znak dla Nasha. Zanim jednak zdążył to zrobić, Nash wraz z grupą wiernych sobie ludzi odbili Aelfwynn, kiedy była transportowana do hrabiego. Taron nie mógł przeboleć, że jego ojciec zaryzykować życie dla bękarciej córki, jednak nigdy nie wrócił po niego - dodatkowo Cuthber, rozwścieczony niepowodzeniem swojego planu, zaczął regularnie wypominać ten fakt Taronowi, dręcząc młodzieńca. Powtarzał Taronowi, że ojciec go nie kocha i wymienił go na nową rodzinę. Co gorsza, Taron zaczął mu wierzyć - od znienawidzenia ojca uratowała go jedynie czujność sir Eardwulfa, który stał się przeciwwagą dla Cuthberta. Wytłumaczył Taronowi, że odbicie go z zamku byłoby o wiele trudniejsze, a ojcec czuwa nad nim - w końcu to właśnie Nash przysłał sir Eardwulfa, żeby zadbał o Tarona.

Choć dzięki sir Eardwulfowi oddanie Tarona dla ojca przetrwało, to działania Cuthberta rzuciły cień na jego późniejszą relację z siostrą - Taron nigdy nie zapomniał słów okrutnego hrabiego i podświadomie już zawsze utrudniały mu one akceptację Aelfwynn.

Im bardziej jednak Cuthberta pochłaniały starania o córki, tym bardziej odważne stawały się działania ruchu oporu. W 2:647 roku w pełni rozgorzała rebelia przeciwko Windbloomom - Nash var Wyndhame, wspierany przez Hectora var Lustinna i jego Pomioty Ormontu, rozpoczął otwartą walkę z Windbloomami.

W 2:648roku, kiedy wybucha III Wojna Amarantu, sir Eardwulf pomógł Taronowi i Haywoodowi uciec do Czarnego Nurtu, gdzie przyłączyli się do pochodu Arauleńczyków. Dołączył do kampanii Kyree'ego Byrda i razem z nim wyruszyli w kierunku Whisperhout. Po drodze zostali jednak zamknięci przez smoka Mapunteona w Dolinie Zbożowej. Ukryci w tunelach pod Doliną Zbożową, Taron i Haywood trzymali się blisko siebie, tchnąc nadzieję w żołnierzy mimo wiecznego mroku i trudnych okoliczności.

W tunelach Taron poznał również Earline var Fyre, córkę księcia Hildreda var Fyre - przez innych żołnierzy zwaną Wiewióreczką. Młoda dziewczyna szybko przypadła mu do gustu - ze wzajemnością. Wybuchł między nimi krótki, ale intensywny romans - napędzany codziennym strachem przed śmiercią.

Po kilku miesiąc Gnom, Dorian Salvierra, skonsturował balistę, która raniła smoka i pozwoliła wojskom opuścić tunele, aby toczyć dalsze walki. Taron w trakcie kampanii jeszcze kilkukrotnie widywał się z Earline, jednak nie wracali do tego, co miało miejsce w tunelach.

W trakcie walk Kyree szybko poznał się na Taronie i docenił jego naturalne, dowódcze predyspozycje, nadając mu rangę generała. Taron dowodził podczas bitwy o Whisperhout oraz późniejszej bitwy o Dragmaaroon, gdzie dowodził jednym z trzech głównych oddziałów. Na wojnie poznał wielu żołnierzy wyróżniających się magicznym potencjałem, których przyjął do odtworzonej przez siebie formacji Kawalerzystów Jednorożca.

W międzyczasie hrabia Cuthbert var Windbloom odpowiedział na ataki Nasha var Wyndhame, jednak większość chorążych wypowiedziała mu posłuszeństwo. W tej sytuacji Cuthbert wezwał na pomoc Smoczy Korpus, który przejął władzę w prowincji, zaogniając konflikt.

W 2:650 roku armia arauleńska, wspierana przez Hintervoldzkie Rycerstwo oraz armię Kyree'ego Byrda, dołączyła do Nasha, oblegając Whisperhout. Był to moment, kiedy Taron po raz pierwszy spotkał się z ojcem - mieli niewiele czasu na rozmowę, jednak udało im się nawiązać pierwszą, wątłą nić porozumienia. Nash i Taron wspólnie walczyli o swoją prowincję. Ojciec Tarona zginął w trakcie bitwy, ale armia odniosła zwycięstwo. Dla Tarona była to gorycz, która zatruła radość wygranej - kiedy w końcu odzyskał ojca, od razu go utracił. Przed śmiercią Nash poprosił Tarona, aby zaopiekował się jego córką, Aelfwynn - Taron zgodził się, choć z ogromną niechęcią.

Koronowany przed bitwą król Edgar var Langver skazał Cuthberta var Windblooma na śmierć i mianował Tarona nowym hrabią Whisperhout. Haywood zaakceptował tę decyzję z pokorą, dumnie stając u boku przyjaciela. Wspólną decyzją uczynili również sir Eardwulfa Bardsleye'a baronem Południowego Whisperhout.

Po objęciu władzy jako hrabia Whisperhout, Taron priorytetowo podjął się odbudowy zniszczonej infrastruktury, zapewniając wsparcie mieszkańcom w odbudowie ich domów i interesów. Wykorzystał centralne położenie miasta, aby wzmocnić handel rzeczny i lądowy, budując nowe targowiska i magazyny oraz poprawiając infrastrukturę portową. Finansował rozwój renomowanego Uniwersytetu Whisperhout, zachęcając do badań naukowych i innowacji technologicznych.

Efektywnie zarządzał kopalnią złota w Aegenborough, inwestując dochody w rozwój prowincji. Część dochodów dzielił między swój ród a rody pozostałych lordów, wspierając rozwój włości poza stolicą. Ułatwiał handel poprzez wprowadzenie ulg podatkowych, dopłat do wsi i farm oraz zwolnienie gildii cechowych z podatków na pierwszy rok po wojnie. Utrzymywał pokój i porządek poprzez silne sojusze z innymi rodami, zapewniając stabilność polityczną uczciwymi rządami i przebaczając dawnym chorążym Windbloomów, jeśli złożyli mu hołd.

Taron zbudował i utrzymywał silną armię oraz straż miejską, zapewniając bezpieczeństwo mieszkańcom i rozbijając grupy bandytów po wojnie. Wspierał artystów, muzyków i literatów, organizując festiwale i wydarzenia kulturalne, oraz ponownie utworzył Elficką Gildię Ogrodników. Wrócił do finansowania Kapituły Amarantu, stając się ich Patronem, i wyremontował Akademię Magiczną w Uniwersytecie Whisperhout, przekazując ją Kapitule do szkolenia nowych magów.

Odbudował Aegenborough z pomocą Haywooda, a także zatrudnił elfickich specjalistów do rozmnażania jednorożców, aby odnowić populację tych stworzeń przetrzebioną po Rzezi Jednorożców. Odbudował również formację Kawalerzystów Jednorożca. Sam oswoił najpotężniejszego z jednorożców, które przeżyły - Myxes. Organizował liczne festyny we współpracy z Powierzchniowcami i rozpoczął odbudowę Wielkiej Areny Rycerskiej.

Ludzie pokochali Tarona za jego oddanie i wkład w odbudowę, a mieszkańcy innych prowincji patrzyli zazdrośnie na Whisperhout, widząc jego rozwój i dobrobyt.

Zgodnie z ostatnią obietnicą złożoną ojcu, Taron przyjął do swojego domu swoją bękarcią siostrę, Aelfwynn. Ich relacja od początku była jednak bardzo skomplikowana. Choć Aelfwynn pragnęła miłości Tarona, to on sam był wobec niej zimny i oschły - nie potrafił wyzbyć się zazdrości o to, że to ona miała ojca, a on nie. Nigdy nie zapomniał również męczarni, które z jej powodu przeżył ze strony Cuthberta var Windblooma. Podświadomie winił ją za to. Pomimo swojej niechęci Taron mianował Aelfwynn kasztelanką Aegenborough i stara się wspierać jej rozwój - trudno im jednak znaleźć wspólny język, jako że Aelfwynn mocno różni się od szlachty, co denerwuje Tarona.

Aelfwynn od samego początku swojego przebywania w Aegenborough doprowadzała Tarona do szału. Dziewczyna wychowywała się wśród buntowników Nasha, przez co miała dosyć proste podejście do życia i nie znała zwyczajów szlachty - nie była też nimi zbytnio zainteresowała. Tarona irytował jej sposób bycia, styl ubioru i maniery. W pewnym momencie doszło między nimi nawet do ostrej kłótni.

Gdybyś nie była córką Nasha, to teraz mieliłabyś mąkę w młynie!

Taron wprost wygarnął siostrze jej brak obycia, a ona nie zamierzała tego tolerować. Tego samego dnia zdecydowała się opuścić Aegenborough. Choć Taron był wściekły i winił ją za wiele rzeczy, to nie chciał jej stracić. Przyszedł do niej, kiedy się pakowała i odbyli rozmowę. Taron nigdy wprost jej nie przeprosił, ale dał jej do zrozumienia, że spróbuje ją zaakceptować taką, jaką jest. Dla Aelfwynn znaczyło to dużo - została w Aegenborough i sama również zaczęła być nieco bardziej ugodowa i brać pod uwagę zdanie brata, choć oczywiście nadal nie zgadzali się w wielu kwestiach. Pomimo że było to trudne, to zaczęli powoli budować między sobą rodzinną więź.

Taron bardzo krytycznie oceniał działania króla Edgara var Langvera - zwłaszcza w sprawie zajęcia przez Hintervold księstwa Casterville, wasala Araulenu. Edgar popełniał błędy, a jego koronacja przez Radę Wojenną, bez pełnego składu hrabiów i bez uznania przez kościół, budziła kontrowersje. Edgar był bękartem, przyjętym do rodziny przez swojego wuja, Victora var Langvera, co jeszcze bardziej podważało jego prawa.

Ród Wyndhame wywodzi się bezpośrednio z rodu Ectów. To sprawiało, że Taron uważał się za prawowitego dziedzica tronu. Swoje przemyślenia przez długi czas zachowywał jednak dla siebie, jednak nie bał się wyrażać swojego niezadowolenia z działań króla podczas Rad Hrabiów - przysporzyło mu to sporo popularności. W kuluarach zaczęły pojawiać się szepty, że Araulen potrzebuje silniejszego władcy.

Na początku 3:4 roku, na turnieju w Kinlaig z okazji urodzin księcia Hildreda var Fyre, Taron rozmówił się z księciem Hildredem z Birchton i księżną Shirley var Lynnford z Casterville. Księżna poruszyła temat trwającej w Casterville wojny domowej. Poprosiła obydwu z nich o pomoc, mówiąc, że uzurpatorzy z rodu Flagelan otrzymują coraz większe wsparcie, a Hintervold staje się agresywniejszy - król Edgar natomiast odmawił jej pomocy, zasłaniając się negocjacjami.

Cała trójka zdecydowała się zaraz po urodzinach pojechać na dwór króla Edgara do Starego Armektu, gdzie wywiązała się kłótnia między księżną a królem. Księżna została wyprowadzona z sali po nazwaniu króla bękartem i wykrzyczeniu mu, że przez jego słabość odebrano jej prawa do tronu, a jej poddani umierają. Słowa księżnej odbiły się szerokim echem w całym królestwie, zyskując miano Manifestu Księżnej Lynnford.

Po zakończonej audiencji u króla Taron powrócił do Whisperhout. Długo rozmyśla o tych wydarzeniach, uznając, że Edgar jest słaby i trzeba go usunąć z tronu. Razem z Haywoodem var Sabelrotem wyruszył ponownie do Kinlaig, aby rozmówić się w tej sprawie z księciem Hildredem. To właśnie tej dwójce jako pierwszym powiedział, że nie może dłużej patrzeć na błędy Edgara i zamierza odebrać mu tron.

Zarówno Haywood jak i Hildred poparli go. Następnego dnia Taron rozesłał poselstwa do innych arauleńskich możnych, podważając prawa Edgara i uznając siebie legalnym spadkobiercą tronu. Wystosował też królowi ultimatum - jeśli Edgar w przeciągu pół roku nie zrzeknie się tronu, oznaczać to będzie wojnę. Tego samego dnia Taron został koronowany przez Haywooda na nowego króla Araulenu.

Cały Araulen zaczął wybierać strony - mało kto pozostał neutralny. Taron spędził następne kilka miesięcy na budowaniu sojuszy, zbieraniu hołdów i formowaniu armii w Kinlaig. Zrzeka się władzy w Whisperhout, oddając tytuł hrabiego Haywoodowi. Podczas swojego długiego pobytu w Kinlaig zaczął spędzać naprawdę dużo czasu z Earline - to co kiedyś było płomiennym romansem opartym na bliskości, przerodziło się w prawdziwe uczucie. Spędzają ze sobą dużo czasu i zaręczają się. Earline zachodzi w ciążę, co umacnia pozycję Tarona jako pretendenta do tronu - ma teraz żonę z poważanego rodu oraz dziedzica w drodze.

Hildred szybko dostrzegł, że coś jest na rzeczy. Choć początkowo był wściekły na Tarona, to kiedy poznał historię zakochanych, spojrzał na ich związek przychylniej. Zaręczyny odbyły się stosunkowo szybko, co było spowodowane nie tylko uczuciem pary, ale także faktem, że Earline zaszła w ciążę. Ten związek miał ogromne znaczenie polityczne, łącząc dwa potężne rody – Fyre, który był rodem książęcym Birchton spokrewnionym blisko z Casarem Wielkiego Prastwa z Lechii, i Wyndhame, który poprzez pokrewieństwo z dynastią Ectów rościł sobie prawa do tronu Araulenu.

W 3:5 roku Taron wziął ślub się z Earline var Fyre. Na huczne wesele w Kinlaig zaproszone zostały najważniejsze rody Araulenu - w tym przeciwnicy Tarona i sam Edgar var Langver. Mimo napiętej sytuacji stronnicy byli w stanie zasiąść do wspólnego stołu.

Edgar przywiózł dla małżeństwa wspaniały prezent – trzy miecze z ebonu, w tym jeden z odłamkiem Zümer-Zemlin. Miecz z odłamkiem był dla Tarona, a pozostałe dwa dla jego żony oraz przyszłego dziedzica. Edgar gratulował ślubu i ciąży, zapewniając, że jego prezenty są gestem dobrej woli. Taron, mimo że twierdził, iż nie brakuje mu mieczy, przyjął ten wspaniały podarunek. Nazwał swój miecz Księżycowym Ostrzem i ogłosił, że stanie się relikwią jego rodu, przekazywaną kolejnym pokoleniom.

Podczas uczty Taron i Edgar nie rozmawiali, lecz wieczorem odbyli długą rozmowę na osobności. Król obiecał, że wybaczy Taronowi bunt, jeśli ten wycofa swoje słowa i ponownie złoży hołd. Edgar tłumaczył, że Araulen nie jest gotowy na wojnę domową i dla dobra kraju konieczny jest kompromis.

To wszystko zaczęło się od Twoich kompromisów, Edgarze.

Taron, choć uznał, że nigdy nie dojdą do porozumienia, zyskał trochę szacunku do Edgara. Nadal uważał go za słabego króla, ale teraz wiedział, że Edgar jest szczery i naprawdę stara się, jak może.

Następnego dnia wybuchła kłótnia między baronem Sawyerem var Arwen a lady Wiloną var Dral, chorążym barona Arwena - dotyczyła ona przyszłości ich prowincji, Moorhaven, w której trwał konflikt o władzę. Kłótnia eskalowała do rękoczynów, angażując coraz więcej osób. Na szczęście księżna elfów, Norien Värn’afaínsan, załagodziła spory, sugerując rozwiązanie konfliktu poprzez pojedynek rycerski.

Obaj lordowie wystawili swoich synów: lady Wilona sir Dudleya var Dral, a baron Sawyer sir Winthropa var Arwen. Sir Winthrop, znany jako Rycerz Szarego Przełomu, był uważany za bardziej uzdolnionego niż sir Dudley, dlatego większość lordów obstawiała właśnie jego wygraną. Podczas pojedynku sir Winthrop złamał się jednak miecz, co przyczyniło się do jego porażki. Mimo że Rycerz Szarego Przełomu nie chciał zaakceptować wyniku walki, jego ojciec przyjął porażkę z godnością. Reszta ślubu przebiega w pokojowej atmosferze.

Po ślubie sir Winthrop wrócił do Moorhaven, gdzie dokonał zemsty, zabijając swojego rywala. Eskalowało to konflikt w Moorhaven między Namistnikiem Wilfredem var Radclyffem, zwolennikiem Edgara, a hrabią Bentonem var Cuber, który popierał Tarona. Wojna ta, nazwana Derbami Serca Góry, w zaledwie miesiąc wyniszczyła prowincję. Zarówno Edgar, jak i Taron zdecydowali się wesprzeć swoich zwolenników, co sprawiło, że wojna pomiędzy tą dwójką rozpoczęła się przed upłynięciem ultimatum. Rozpoczęła się wojna domowa w Araulenie - Wojna Dwóch Koron.

Taron rzucił się w wir walki, planując kolejne posunięcia i sojusze. Po jego stronie opowiedziały się wszystkie rody z prowincji Whisperhout, a także księstwa Birchton oraz Casterville - to drugie, ze względu na trwającą w nim wojnę, nie mogło go jednak wesprzeć militarnie. Taron znalazł również sojuszników w Morbergu, co otworzyło mu dostęp do największego źródła stali w królestwie. Poparł go również ród Crawforde z Haltal.

Zyskanie sojusznika w postaci rodu Crawforde otworzyło Taronowi drogę do rozpoczęcia działań wojennych w prowincji Haltal. Taron zdołał umocnić się w potężnej warowni Dartan, z której planował rozpocząć szybki marsz na stolicę, Stary Armekt, i wykończyć Edgara.

Zanim jednak Taron mógł przejść do ofensywy, Wilfred var Radclyffee, Marszałek Polny Edgara, przeprowadził śmiały atak na leżące w Whisperhout South Cross, zamykając siły Tarona w Dartan. Taron został zmuszony do przemyślenia swojego planu. Pod jego nieobecność, jego żona Earline urodziła w Whisperhout ich córkę - poród nastąpił przedwcześnie ze względu na stres związany z wojną i sytuacją Tarona. Dziecko przeżyło jedynie dzięki doskonałym zdolnościom Aelfwynn, która odbierała poród.

Plany dynastyczne Tarona var Wyndhame są równie ambitne i przemyślane, co jego strategie wojskowe, a ich fundamentem jest połączenie dwóch potężnych linii krwi: jego własnej, wywodzącej się od starożytnej dynastii Ectów, oraz krwi jego żony, Earline z rodu Fyre. Małżeństwo z Earline to nie tylko kwestia uczucia, ale przede wszystkim strategiczny majstersztyk. Ród Fyre, jako książęcy władcy Birchton, posiada nie tylko ogromne wpływy w Araulenie, ale także bezcenne pokrewieństwo z rodem Wielkomierzyckich, który włada Wielkim Prastwem w Lechii. To połączenie otwiera przed Taronem perspektywę sojuszu, który mógłby stać się potęgą na skalę dwóch kontynentów. Sojusz Araulenu z najpotężniejszą siłą w Lechii stworzyłby imperium zdolne stawić czoła każdemu wyzwaniu. Taron, patrząc w przyszłość, widzi nie tylko odzyskanie tronu przodków, ale także wyniesienie swojego królestwa na pozycję hegemona, a jego ród – na szczyt potęgi dynastycznej, splatając losy dwóch wielkich nacji poprzez krew i małżeństwo.

Kluczem do realizacji tej wizji jest przemyślany podział dziedzictwa i odpowiedzialności w obrębie rodu Wyndhame. Taron, który w przypadku zwycięstwa w Wojnie Dwóch Koron będzie jednocześnie królem Araulenu i baronem Centralnego Whisperhout, zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństw związanych z rozproszeniem uwagi i władzy. Aby zapewnić stabilność zarówno królestwu, jak i swojej rodzinnej prowincji, planuje on formalny podział rodu na dwie odrębne, choć ściśle ze sobą związane gałęzie. Główna linia, Wyndhame'owie ze Starego Armaktu, będzie sprawować najwyższą władzę królewską, koncentrując się na polityce ogólnokrajowej, dyplomacji i obronie granic. Druga linia, Wyndhame'owie z Whisperhout, odziedziczy tytuł baronów, stając się strażnikami rodzinnego gniazda. Ten podział ma zapobiec konfliktom wewnętrznym i zapewnić, że zarówno tron, jak i serce rodowych ziem będą w pewnych, oddanych rękach.

Te zamiary zostały skodyfikowane i uświęcone poprzez zawarty z Earline Węzeł Sukcesyjny, który precyzyjnie określa przyszłość ich potomstwa. Zgodnie z jego postanowieniami, ich pierwsze dziecko zostanie dziedzicem głównej linii rodu, następcą tronu Araulenu i przyszłym monarchą rezydującym w Starym Armekcie. Drugie zaś dziecko odziedziczy tytuł barona, stając się głową rodu w Whisperhout i gwarantem ciągłości władzy w tej kluczowej prowincji. Taron, wychowany w cieniu zdrady i walk dynastycznych, które zniszczyły jego dzieciństwo, chce w ten sposób stworzyć system odporny na wewnętrzne podziały. W jego wizji obie gałęzie rodu mają współpracować, wspierać się wzajemnie militarnie i gospodarczo, tworząc nierozerwalny filar potęgi królestwa. To nie tylko plan sukcesji - to budowa dynastycznej twierdzy, gdzie lojalność rodzinna ma być fundamentem siły państwa, a krew Wyndhame'ów i Fyre'ów ma przez wieki zapewniać Araulenowi stabilność, prestiż i niekwestionowaną pozycję w świecie.