William var Lustinn

Jedną z największych zalet Williama była jego zdolność do prowadzenia skutecznych negocjacji. Jego styl negocjacji charakteryzował się połączeniem twardej stanowczości z elastycznością w dopasowywaniu argumentów do rozmówcy.

W późniejszych latach, jako członek Rady Regencyjnej, wykorzystywał swoje umiejętności dyplomatyczne do budowania sojuszy między prowincjami Araulenu. Jego zdolność do znajdowania kompromisów w trudnych sytuacjach politycznych była kluczowa dla utrzymania stabilności królestwa w okresie przejściowym po Wojnie Czterech Sztandarów.

Choć William nie był uważany za jednego z największych wojowników swojej epoki, posiadał solidne umiejętności w walce mieczem, które nabył podczas obowiązkowego szkolenia szlacheckiego. Preferował styl defensywny, opierający się na wytrzymałości i cierpliwości, czekając na błąd przeciwnika.

Jego prawdziwą siłą w walce nie była jednak technika, ale nieugiętość charakteru. Nawet w najtrudniejszych sytuacjach potrafił zachować zimną krew, co wielokrotnie ratowało mu życie podczas kampanii wojennych. Te cechy charakteru przekazał później swojemu synowi Wilhelmowi, który rozwinął je do mistrzostwa.

Pierwszym poważnym wyzwaniem młodego hrabiego stały się negocjacje z Wielką Czwórką z Silmaaroonu. William był na dobrej drodze, aby przekonać władzę Silmaaroonu do zniesienia nałożonego przed laty embarga, co było również szansą na czystą kartę w dyplomację między nimi a Araulenem.

Podczas tych rozmów nawiązał romans z pokojówką Estrid, która wkrótce urodziła mu nieślubnego syna - Wilhelma Steela. Mimo to, dla dobra rodziny i pozycji, poślubił Aethelflaed z domu Cuber, z którą doczekał się dwojga dzieci: Waerhild i Thrydwulfa.

Gdy wybuchła Wojna Czterech Sztandarów, William stanął po stronie buntowników przeciwko tyranii króla Erysa. Jako doświadczony już władca i strateg odegrał kluczową rolę w planowaniu kampanii. Jego wiedza o systemie obronnym stolicy okazała się bezcenna podczas szturmu na Josaborough.

Wojna wybuchła z powodu bestialskiego zamordowania Katherine i Lincolna var Pathiss przez Erysa Tyrana, co zmobilizowało Williama do jeszcze większego zaangażowania. Wspólnie z Dervo var Pathiss, Victorem var Langver i Linley var Maravel doprowadził do upadku Erysa, stając się jednym z czterech członków Rady Regencyjnej, która stanęła na czele królestwa zamiast króla.

Po zakończeniu Wojny Czterech Sztandarów William var Lustinn powrócił do Haltal, gdzie czekały na niego narastające problemy rodzinne. Tam czekała także jego dawna kochanka, Estrid, która przedstawiła mu ich nieślubnego syna – Wilhelma. Choć William odmówił przyjęcia Estrid do zamku, uznał Wilhelma i włączył go do swojej rodziny. Mimo że oficjalnie to dzieci z małżeństwa z Aethelflaed były jego spadkobiercami, to właśnie w Wilhelmie widział jedynego godnego następcę. Niestety, jak to bywało z Williamem, swoje uczucia i dumę okazywał w najgorszy możliwy sposób – surowością, krytyką i nierealnie wysokimi oczekiwaniami.

Wilhelm Steel, mimo starań, nie potrafił znieść emocjonalnego chłodu i ciągłej presji ze strony ojca. Czuł się oceniany nie przez pryzmat swoich czynów, lecz pochodzenia – przekonany, że jako bękart nigdy nie będzie wystarczająco dobry. William, choć w głębi duszy darzył go ogromnym szacunkiem i przywiązaniem, nie potrafił się na to zdobyć w słowach ani gestach – zamiast tego karał go milczeniem, surowością i dystansem.

W końcu Wilhelm, czując się odrzucony i niedoceniony, zdecydował się opuścić dom. Ta decyzja wstrząsnęła Williamem do głębi. Pomimo swojego twardego, niedostępnego charakteru, boleśnie przeżył stratę syna. W akcie desperacji ogłosił Wilhelma swoim prawowitym dziedzicem, licząc, że ten gest sprowadzi go z powrotem. Niestety, było już za późno.

Gdy Hazard rozpoczął czwartą inwazję na Srebrne Marchie, William var Lustinn wyruszył na pomoc sojusznikom. Jego doświadczenie strategiczne okazało się nieocenione w obronie kluczowych przełęczy, aż udało się odeprzeć normańskich najeźdźców w bitwie o Fosę Dispair.

Po wojnie odbyło się głosowanie Rady Hrabiów, które miało wyłonić nowego władcę Araulenu. Okazał się nim być Henry var Langver, syn przyjaciela Williama, Victora var Langvera. Choć Henry nie był faworytem Williama był zadowolony z takiego przebiegu spraw i po ogłoszeniu wyniku głosowanie nie krył swoje zadowolenia oraz natychmiast poparł nowego króla.

Po koronacji William var Lustinn skierował się do Hintervoldu, gdzie wybuchła rebelia Cyphera Clagona przeciw królowi Emmanuelowi Meserve. Hrabia skierowany tam został na bezpośrednie polecenie króla Henry'ego Wielkiego, aby wesprzeć swoim doświadczeniem rewolucjonistów.

William dowodził arauleńskimi oddziałami podczas Bitwy w Złotych Sadach, gdzie jego wsparcie okazało się kluczowe dla odniesienia zwycięstwa. W momencie, gdy wrogie siły rodu Frère zaangażowane były w walkę z wojskami Cyphera Clagona, na ich tyły uderzyły oddziały Lustinna, miażdżąc przeciwnika - atak ten, uzgodniony wcześniej z Cypherem, doprowadził do zakończenia wojny w Hintervoldzie.

Podczas pobytu w Hintervoldzie William dowiedział się o śmierci Wilhelma, który zdążył ożenić się z córką Cyphera Clagona, Aurelią, i spłodzić z nią bliźnięta - Beartona oraz Daranisa. Hrabia Haltal postanowił osobiście spotkać się z młodą wdową, by zapewnić jej opiekę i zabrać wnuki do rodzinnego zamku. Poinformował ich, o tym, że uznał swojego Wilhelma za swoje prawowite dziecko, co oznacza, że dzieci Aurelii są jego dziedzicami.

Spotkanie z Aurelią okazało się przełomowe dla Williama. Młoda kobieta, choć pogrążona w żałobie, zaimponowała mu swoją siłą charakteru i oddaniem dzieciom. William, który nigdy wcześniej nie okazywał emocji, tym razem złagodniał, widząc w Aurelii i wnukach szansę na naprawienie błędów przeszłości.

W przededniu Bitwy pod Azmarin William var Lustinn stanął na czele haltalskich regimentów, które miały wesprzeć sojusznicze siły przeciw Imperium Kalladańskiemu. Jego doświadczenie z poprzednich wojen okazało się bezcenne podczas planowania operacji.

Podczas bitwy jego oddziały skutecznie powstrzymały natarcie kalladańskiej Armii-Wschód, wykorzystując znajomość terenu i elastyczną taktykę. William osobiście poprowadził kontratak, który odciął przeciwnikowi drogę odwrotu, co przyczyniło się do późniejszego rozbicia tych sił przez Zakon Drogi Słońca.

Jego zimna krew i zdolność do szybkiego podejmowania decyzji w chaosie bitewnym uratowały wielu żołnierzy. Po zwycięstwie, choć wyczerpany walką, pierwsze myśli poświęcił bezpieczeństwu Aurelii i wnuków, których odesłał wcześniej do Haltal.

Po bitwie pod Azmarin, William wrócił do Haltal, aby uporządkować sprawy swojego rodu. Oboje jego wnuków posiadało zarówno prawa do dziedziczenia władzy w Haltal oraz Hintervoldzie - zarówno William oraz Cypher chcieli uniknąć konfliktu interesów. Kiedy nie mogli dojść w tej kwestii do porozumienia, wkroczyła Aurelia, która jako matka postanowiła, że bystry i przebiegły Bearton lepiej będzie się nadał na władcę Hintervoldu, a waleczny Daranis lepiej sprawdzi się jako dziedzic Haltal. Choć Aurelia postawiła sprawę jasno, nie dając dziadkom swoim dzieci pola do negocjacji, ostatecznie obaj przyjęli jej decyzję z zadowoleniem.

William poświęcił ostatnie lata życia na wychowanie Daranisa na godnego następcę, przekazując mu wiedzę o zarządzaniu hrabstwem i sztuce wojennej. Jednocześnie utrzymywał bliskie kontakty z dworem w Hintervoldzie, gdzie Bearton przygotowywał się do objęcia tronu po swoim dziadku Cypherze Clagonie.

Mimo podeszłego wieku, William uczestniczył w decydującej dla II Wojny Amarantu Bitwie o Quintus Sectum, gdzie dowodził arauleńskimi siłami wspierającymi. Jego doświadczenie pomogło w koordynacji działań z wojskami hintervoldzkimi, co przyczyniło się do ostatecznego zwycięstwa nad Imperium Kalladańskim. Po zakończeniu II Wojny Amarantu William wycofał się z aktywnego życia politycznego, skupiając się na przygotowaniu Daranisa do objęcia władzy.

W ostatnich latach bardzo starał się pojednać z całą swoją rodziną, w tym z żoną oraz dziećmi – pragnął odejść w pokoju i z poczuciem domknięcia wszystkich ran. Niestety, tak bardzo zależało mu na zachowaniu rodzinnej harmonii, że nie dostrzegł intryg swojej córki, Waerhild, która po cichu przekonywała część ojcowskich lenników do wsparcia jej sprawy po jego śmierci. William, mimo ostrzeżeń, do końca nie chciał wierzyć, że jego odejście mogłoby oznaczać nową wojnę.

Przed śmiercią często przebywał w rodzinnej posiadłości w Haltal, gdzie zmarł w wieku 66 lat, otoczony przez najbliższych. Jego śmierć zakończyła erę jednego z najwybitniejszych władców Haltal. Po jego śmierci wybuchła Wojna Morza Południowego – brutalny konflikt o sukcesję między jego wnukiem Daranisem a córką Waerhild, która rościła sobie prawo do tronu Haltal.

Relacja Williama z Wilhelmem Steel'em była pełna napięć i niewypowiedzianych uczuć. Hrabia, choć oficjalnie uznał bękarta za swojego syna i dziedzica, nigdy nie potrafił okazać mu otwarcie swojej miłości. Jego wychowanie opierało się na surowości i ciągłym stawianiu wyzwań, co Wilhelm odbierał jako brak akceptacji.

William widział w Wilhelmie wszystkie cechy, których brakowało jego legalnym dzieciom - ambicję, inteligencję i siłę charakteru. Jednak jego niezdolność do wyrażania uczuć doprowadziła do ucieczki Wilhelma z domu rodzinnego. Dopiero później, gdy Wilhelm zginął, William zrozumiał skalę swoich błędów wychowawczych.

Po śmierci Wilhelma, William przygarnął jego żonę Aurelię Clagon oraz ich bliźnięta - Beartona i Daranisa. W tych relacjach starał się naprawić błędy przeszłości, otaczając rodzinę zmarłego syna troskliwą opieką. Szczególnie związał się z wnukiem Daranisem, który został wyznaczony na jego następcę.

Aurelia, córka króla Cyphera Clagona, wniosła do domu Williama nie tylko królewskie koneksje, ale też pewne ożywienie. Hrabia, choć nadal zachowywał surowy charakter, stał się bardziej otwarty na wyrażanie uczuć wobec wnuków. W ostatnich latach życia to właśnie one stały się jego główną motywacją i radością.