Ziemie Korony

Po śmierci Coenhelma var Pathissa na Polach Kahledzkich jego córka Aethelflaed oddała miasto i rękę Henryemu var Ectowi, tworząc Ziemie Korony jako odrębną, podległą bezpośrednio królowi prowincję. Diggory Żelazny nie zrobił wiele poza wzniesieniem Cytadeli Diggory'ego — brzydkiej, ale praktycznie nie do zdobycia warowni w Sunhearth, zamku królewskim.

Przełom nastąpił za Tristana Budowniczego, który zabezpieczył zatokę osadzając przy strategicznych punktach lojalne rody — Townere, Crownward, Goldhart, Whitewing i Stormward — zaczął budowę Wielkiego Królewskiego Muru i wzniósł Tristanfrid, drugą największą świątynię Aglosa w Araulenie.

Za Ecberta Zdobywcy budowa muru nabrała tempa dzięki zatrudnieniu Kamiennych Ludzi z Moorhaven. Powstał też ród Bloodraven — założony przez zasłużonego dowódcę Beorca, którego córka Haewene poślubiła Ainsleya var Ecta, brata Ecberta, wnosząc do rodu krew Ectów i miecz Krwawy Szpon.

Za Egerwalda Uzdrowiciela mur był już w połowie zbudowany. W ramach Traktatu Trzech Ślubów z Reohness powstał ród Hreohrridere, a Egerwald oddał ostatnie koronne farmy kupcowi Lindowi, tworząc ród Hwaetefeld — dzięki któremu Ziemie Korony osiągnęły samowystarczalność żywieniową.

Ealhmund Wielki w ramach swojego Planu Rozwoju przeprowadził wielką przebudowę Starego Armektu — nowa dzielnica, kanalizacja, Ogrody Królowej Élise, Fort Złotych Płaszczy, Elindream, Złota Ulica, Ulica Rzemieślnicza i arena w Królewskim Lesie. Dokończył też Wielki Mur. Jego następca Aelfheah domknął podział na domeny, tworząc rody Mereborn i Aecerweald.

Pierwszy poważny konflikt dotknął prowincję po śmierci Aelfheaha, za panowania namiestnika Woodrowa var Sabelrota — Wojna Cieniostwora i Mewy, w której Rayla var Whitewing zajęła i splądrowała Stary Armekt. Marhold spłonął, Beric var Bloodraven zginął torturowany, ale Henry var Bloodraven i Pathissowie odbili stolicę. Woodrow odbudował prowincję.

Za dynastii Lustinnów Botwulf Waleczny sforsował Wielki Królewski Mur, a jego wojska splądrowały siedziby lojalnych Ectom rodów i wzięły zakładników. Lojalność prowincji wobec Lustinnów była odtąd wymuszona — dlatego w Wojnie Czterech Sztandarów rody walczyły po stronie Erysa Tyrana. W tym okresie wymarł ród Mereborn, a Meretun do dziś pozostaje bez lorda.

Rada Regencyjna, w okresie bezkrólewia, mianowała Dubhghalla var Bloodravena Namiestnikiem Ziem Korony — świetnie zarządzał i ustabilizował prowincję. Za Henryego Wielkiego nastał złoty okres; kryzys przyszedł z Albertem Zawodnym, gdy Aspińczycy wykupywali Prawa Osadnicze i wyzyskiwali chłopów.

Katastrofa w Starym Armekcie znszczyła miasto, pochłonęła tysiące ofiar — wśród nich wielu przedstawicieli rodów Ziem Korony, którzy tego feralnego dnia przebywali w stolicy — i sprawiła, że na większości Ziem Korony przestało cokolwiek rosnąć za sprawą anomalii magicznej. Kiedy powstała Drakaria jej Najwyższy Król, Jimmy Cenwulf za opór zniszczył zamki i farmy, wybił cały ród Crownward, a smok Mapunteon spalił wiele odcinków Wielkiego Muru. Nastąpiły lata głodu i biedy pod Drakarią. Prowincja odżyła dopiero gdy Hamilton var Townere przez dwadzieścia cztery lata rozpraszał anomalię, kończąc dzieło z uczennicą Alveną Forester.

Podczas III Wojny Amarantu rody Ziem Korony włączyły się w bitwę o Whisperhout po stronie walczących z Drakarią arauleńskich sił wyzwoleńczych. Po zwycięstwie nad Drakarią Rada Hrabiów zebrała się w Whisperhout na historycznym zgromadzeniu — pierwszym od upadku Starego Armektu. Jego celem było nie tylko wybranie nowego króla, ale przede wszystkim formalne proklamowanie odrodzenia Królestwa Araulenu po dekadach drakarańskiej okupacji. Po raz pierwszy od lat Araulen miał znowu istnieć jako suwerenne państwo.

Spośród rodów Ziem Korony największą rolę odegrały Bloodravenowie i ich sojusznicy: Edda var Bloodraven, Shirley var Antorr z Reohness i Wihtlaeg Gyldenriht wspólnie lobbowały za Taronem var Wyndhame, potomkiem Ectów z ich linii bocznej, jako kandydatem na tron. Taron miał szerokie poparcie wśród hrabiów i prawdopodobnie wygrałby głosowanie — jednak nim doszło do rozstrzygnięcia, Rada Wojenna, złożona z generałów sił wyzwoleńczych, która była odpowiedzialna rozpoczęcia wojny przeciwko Drakarii, wkroczyła zbrojnie na salę obrad i wymusiła na zgromadzonych wybór Edgara var Langvera. Wydarzenie to przeszło do historii jako Milcząca Elekcja.

Dla rodów Ziem Korony był to cios podwójny. Stracili szansę na powrót krwi Ectów na tron, a dostali kolejnego Langvera — bękarta wywodzącego się z tej samej dynastii co znienawidzony Albert Zawodny, który swoją nieudolnością doprowadził królestwo do upadku.

Gdy po Elekcji pod Ostrzem i Pierwszym Szczycie Amarantu Taron var Wyndhame odmówił uznania Edgara za prawowitego króla i wypowiedział mu wojnę, Araulen pogrążył się w kolejnym konflikcie zbrojnym — Wojnie Dwóch Koron, w której dwa rody walczą o tron odrodzonego królestwa.

Dla Ziem Korony ta wojna oznaczała natychmiastowe zacieśnienie kontroli. Edgar zainstalował w Wysokiej Radzie Wassę var Cliftone — przestępczynię z Silmaaroonu, którą rody głęboko gardzą — i nadał jej Marhold, strategiczną twierdzę przy wejściu do zatoki. Pokój w prowincji utrzymują wojska Wicekróla Leofsige'a var Paytone i najemna armia Wassy — to elegancko ubrana okupacja, a włości są naszpikowane szpiegami. Edda var Bloodraven ze strachu o życie dziedzica, Wulgana, wysłała go do Reohness na wychowanie. Po wybuchu wojny Sowy Korony podległe Wassie porwały zakładnika z każdego rodu poza Bloodravenami — i właśnie dlatego Ziemie Korony oficjalnie popierają Edgara. Ironią losu jest to, że sam Edgar był temu przeciwny, ale jest marionetką Rady Wojennej i obrywa za decyzje Leofsige'a i Wassy, która gra na dwa fronty — jednocześnie dla Edgara i dla dawnej Rady Wojennej. Na plus — Edgar odbudowuje Stary Armekt i sprowadza osadników, ale atmosfera w prowincji jest bardzo napięta.

Gospodarka Ziem Korony opiera się na trzech głównych filarach: handlu, rzemiośle i rolnictwie. Stary Armekt, jako największy port królestwa i siedziba dworu, jest potężnym węzłem handlowym, do którego ściągają kupcy z całego Amarantu. W mieście mają siedziby liczne gildie, a na Ulicy Rzemieślniczej pracują tłumnie kowale, płatnerze, złotnicy i inni rzemieślnicy, zaopatrując dwór królewski, armię i Gwardię Królewską. Produkcja związana z dworem — mennice, wytwórnie pergaminów i ksiąg, dobra luksusowe, broń i zbroje — stanowi znaczącą część lokalnej gospodarki.

Rolnictwo zapewnia prowincji samowystarczalność żywieniową od czasów Egerwalda. Największe areały należą do rodu Hwaetefeld z Gyldenear, który dostarcza stolicy zboże, warzywa i hoduje bydło. Ród Aecerweald słynie z ciemnego piwa Zatopiasz o bursztynowym przebłysku, a Meretun, choć bez rodu, dostarcza sołochę — roślinę o zastosowaniach magicznych i rekreacyjnych — oraz konie. Bloodravenowie z Ravenspire posiadają małą kopalnię żelaza. Townere prowadzą wielkie laboratoria i uprawiają rzadkie zioła, a Stormwardowie utrzymują flotę handlową i wojenną broniącą portu. Hreohrridere łączą hodowlę koni z szybką jazdą, a Goldhart utrzymuje się z organizacji turniejów i polowań dla szlachty. Whitewingowie zaopatrują stolicę w ryby oraz prowadzą szeroki handel w Gullspire, które mimo małych rozmiarów, jest pełnoprawnym portem. Dawna obecność rozległych bagien sprawiła, że gleba Ziem Korony jest wyjątkowo bogata w glinę, którą wydobywa się i wypala w lokalnych piecach. To właśnie dlatego znaczna część fortów i budowli obronnych prowincji wzniesiona jest z charakterystycznej czerwonej cegły, nadającej im rozpoznawalny wygląd.

Gospodarka prowincji ucierpiała podczas katastrofy w Starym Armekcie i okupacji drakarańskiej — anomalia sprawiła, że na większości prowincji przestało cokolwiek rosnąć, a lata głodu były dotkliwe. Obecnie prowincja jest odbudowywana, między innymi dzięki osadnikom sprowadzanym przez Edgara, jednak proces ten jest powolny, a zależność od wydatków królewskich duża.

Ziemie Korony stanowią unikatową prowincję, gdyż nie podlegają żadnemu hrabiemu ani księciu, tylko bezpośrednio pod króla. Szczególne miejsce w prowincji zajmuje królewski ród Langverów ze Starego Armektu, obecnie panująca dynastia Araulenu. Linia ta została założona przez Henry’ego Wielkiego po zakończeniu rządów Rady Regencyjnej i od tego czasu związana jest z królewskim tronem oraz stolicą państwa. Po wyzwoleniu Araulenu spod drakarańskiej okupacji i zakończeniu III Wojny Amarantu Rada Hrabiów pod naciskiem Rady Wojennej wybrała na króla Edgara var Langvera, bękarciego wnuka Henry’ego Wielkiego, czyniąc go pierwszym monarchą odrodzonego królestwa. Jego prawa do korony są jednak podważane przez Tarona var Wyndhame, który uznaje wybór Edgara za bezprawny, a jego rządy za nieudolne i marionetkowe i dąży do osadzenia na tronie własnej dynastii — rodu Wyndhame ze Starego Armektu, która po koronacji Tarona byłaby drugą gałęzią rodu Wyndhame. Spór ten doprowadził do wybuchu Wojny Dwóch Koron, która trwa do dziś.

Od czasów Rayli Zwycięskiej, gdy powołano urząd Wicekróla, to właśnie on zarządza prowincją w codziennych sprawach, reprezentując bezpośrednio monarchę. Obecnie funkcję tę pełni Leofsige var Paytone, jednocześnie hrabia Armektu. W praktyce, odkąd król Edgar zasiada na tronie to Wicekról i Wysoka Rada sprawuje faktyczną władzę nad całym królestwem.

Ziemia należy bezpośrednio do korony, a poszczególne domeny są nadawane lordom jako bezpośrednim chorążym króla. Wyjątkowym obszarem jest samo miasto Stary Armekt, które jako stolica nie podlega żadnemu z lordów. To tutaj znajduje się Sunhearth - pałac królewski.

Mieszkańcy Ziem Korony to przede wszystkim Amarantianie, choć ich kultura jest wyjątkowo zróżnicowana jak na tak niewielki obszar — rody osiadłe w prowincji wywodzą się z różnych zakątków królestwa: od kupieckiego Casterville, przez Wyspy Południowe, po Reohness. Stary Armekt zamieszkuje też elficka społeczność skupiona we własnej dzielnicy, gdzie rezyduje Księżna Elfów Norien Värn'afaínsan. Mniejszości powierzchniowców i orków są obecne w mieście, choć ta ostatnia jest nieliczna.

Mimo tej różnorodności mieszkańców łączy silne poczucie bycia strażnikami arauleńskiej tradycji i dziedzictwa. Ceni się odwagę, lojalność wobec swojego pana i pracowitość, a bliskość dworu czyni ich wyczulonymi na polityczne niuanse i hierarchię. Lata okupacji drakarańskiej zrodziły w nich twardy, praktyczny charakter — nie są skorzy do ufania obcym. Stereotypowo uchodzą w innych prowincjach za wyniosłych i nadmiernie przywiązanych do etykiety, ale sami siebie postrzegają jako ostoję porządku i arauleńskości.

Wielką popularnością cieszą się turnieje rycerskie organizowane przez ród Goldhart w Królewskim Lesie. Mniej zamożni mieszkańcy bawią się na festynach przy okazji świąt, a w tawernach wzdłuż Ulicy Złotej przy piwie toczą się zażarte dyskusje o polityce. Popularne są pieśni i opowieści o dawnych królach, szczególnie o Ealhmundzie Wielkim i Rayli Zwycięskiej.

Wśród rodów Ziem Korony szczególnie popularną praktyką jest wysyłanie dzieci na wychowanie dworskie do króla. O ile oddawanie członków rodziny na służbę swojemu seniorowi jest zwyczajem powszechnym w całym Araulenie, o tyle w Ziemiach Korony — gdzie każdy lord jest bezpośrednim chorążym monarchy — przybrańcy trafiają wprost na dwór królewski do Sunhearth. Jest to uznawane za symbol głębokiego szacunku i zaufania wobec seniora, a zarazem skuteczny sposób na zacieśnienie więzi między rodem a koroną. Dzieci wychowane na dworze królewskim wracają do swoich rodów z kontaktami, znajomością dworskich obyczajów i osobistą relacją z władcą — co w prowincji tak blisko splątanej z koroną ma wymierną wartość polityczną. Nierzadko zdarza się, że dziedzice rodów Ziem Korony dorastają ramię w ramię z dziedzicem tronu, co tworzy między nimi więzi przyjaźni i lojalności trwalsze niż jakiekolwiek przysięgi lenne.

Ziemie Korony są bastionem kultu Aglosa. W Starym Armekcie wznosi się Tristanfrid — druga co do wielkości świątynia Aglosa w Araulenie, ustępująca jedynie Micel Gleamhof w Whisperhout. Tristan Budowniczy wzniósł ją, rozbierając w tym celu starszą, skromniejszą kaskadową świątynię. Nazwa Tristanfrid oznacza Spokój Tristana. Królewski Hierarcha, zasiadający w Wysokiej Radzie, zasiada właśnie w tutejszej świątyni i doradza monarsze w sprawach wiary i moralności.

Jedynym wyznaniowym wyjątkiem są Stormwardowie, którzy od wieków pozostają wierni kultowi Barahira, opierając się wszelkim naciskom na konwersję. W Stormhold — mieście rodu — wznosi się świątynia Barahira, a w samym Starym Armekcie istnieje niewielka kaplica tego kultu, obsługująca garstkę wyznawców. To wciąż margines — zdecydowana większość mieszkańców prowincji czci Aglosa — ale Stormwardowie nigdy nie ukrywali swojej wiary i nikt nie miał odwagi im tego zakazać, bo ich flota jest zbyt cenna. Herezje, takie jak kult Mulvara, boga zemsty, są natomiast tępione przez Kruki Korony oraz Paladynów.

W elfickiej dzielnicy Starego Armektu przez wieki rosło Drzewo Dziedzictwa zwane Drzewem Ectów — święte drzewo leśnych elfów, zasadzone wspólnie przez pierwszego księcia elfów Alagnira Värn'afaínsana i króla Ecberta Zdobywcę jako symbol sojuszu między oboma narodami. Katastrofa w Starym Armekcie zniszczyła je bezpowrotnie. Leśne elfy do dziś próbują ożywić martwe drzewo, jednak jak dotąd bez skutku — jego obumarły pień stoi w dzielnicy jako milczące świadectwo tego, co zostało utracone.

Ród Goldhart z Woodcross to jeden z najstarszych i najbardziej szanowanych rodów prowincji. Od pokoleń organizują turnieje, polowania i festyny dla szlachty w Królewskim Lesie, pełniąc funkcję usługową wobec dworu. Swoje uprzywilejowane miejsce zawdzięczają temu, że pierwsza Lady Goldhart była kochanką Tristana Budowniczego. Obecnie rodem włada Lady Shely var Goldhart.

Ród Bloodraven z twierdzy Ravenspire to niewielki, ale niezwykle wpływowy ród z krwią Ectów w żyłach — przez Ainsleya z domu Ect, który poślubił Haewene var Bloodraven i wniósł do rodu zaklęty miecz z ebonu Krwawy Szpon. Bloodravenowie od pokoleń oddają dzieci do Gwardii Królewskiej, a ich łucznicy — Krwawe Kruki — patrolują prowincję i obsadzają Wielki Królewski Mur, a w czasach wojny pełnią rolę zwiadowców i partyzantów. Ravenspire wznosi się na górze, pod którą leży mała kopalnia żelaza. Obecnie rodem włada Lady Edda var Bloodraven.

Ród Stormward z morskiej twierdzy Stormhold to Południowcy z pochodzenia, wierni Barahirowi mimo wieloletnich nacisków na konwersję. Ich warownia morska broni wejścia do portu Starego Armektu od strony zachodniej wyspy. Posiadają pokaźną flotę jak na jeden mały ród, a ich okręt Thunderbane uchodzi za jeden z najlepszych w Amarancie. Mają obsesję na punkcie płodności — każde dziecko po ukończeniu piętnastu lat musi przeżyć sztorm na morzu, co stanowi brutalną selekcję naturalną. Są wielkimi rywalami rodu Pyke, od którego niegdyś się odłączyli. Rodem włada Lady Alvina var Stormward.

Ród Townere z wysokiej wieży Sunspire to jeden z nielicznych rodów o przyzwoitym rodowodzie magicznym, wywodzący się z rodu Edrial. Do ich zamku przylega Iglica Townere'ów — biblioteka z rzadkimi księgami magicznymi, niekiedy jedynymi egzemplarzami w Amarancie, z darmowym wstępem. Prowadzą wielkie laboratoria, jeden z najlepszych szpitali w królestwie i uprawiają rzadkie zioła. Od pokoleń są ściśle powiązani z Kapitułą. Rodem włada Lord Stanley var Townere.

Ród Cliftone z Marhold to bardzo młody ród — zamek i miasto otrzymali od króla Edgara po wojnie, gdy Marhold od lat stał bez zarządcy po wymarciu rodu Crownward. Marhold to strategiczna twierdza broniąca wejścia do zatoki od strony wschodniego cypla, a w mieście ma siedzibę arauleński wywiad zagraniczny — Kruki Korony, a przynajmniej część lojalną Wassie. Głową rodu jest Lady Wassa var Cliftone, Królewska Mistrzyni Cieni Edgara. Warto zaznaczyć, że ród Cliftone z Marhold to boczna gałąź rodu Cliftone z Riverwood — rodzina z Blackwood głęboko się jej wstydzi i nią gardzi, a sama Wassa ma wątpliwą przeszłość, przez co sąsiedni lordowie przyjęli jej awans z otwartą pogardą.

Ród Hwaetefeld z miasteczka Gyldenear to ród założony przez bogatego kupca z Casterville, Linda, któremu Egerwald nadał ziemię i tytuł za wzorowe rolnictwo zamiast zasłużonemu wojskowemu. Posiadają największe pola uprawne w prowincji i dzielą się wiedzą rolniczą — to dzięki nim Ziemie Korony są samowystarczalne żywieniowo. Rodem włada Lord Sigeweard var Hwaetefeld.

Ród Hreohrridere to kuzyni Antorrów z Reohness, założeni przez Wenfledę var Antorr w ramach Traktatu Trzech Ślubów. Posiadają zamek z portem, stadninę i jednostkę szybkiej jazdy zwaną Skrzydlatą Furią. Po Arauleńskiej Wojny Domowej przeszli na stronę Botwulfa, co trwale poróżniło ich z Antorrami. Rodem włada Lord Kennard var Hreohrridere.

Ród Whitewing z wyspy Gulley, który zamieszkuje Gullspire, to ród wyspiarski przyłączony poprzez małżeństwo przez Tristana Budowniczego. Gullspire to pełnoprawny mały port na wyspie — statki Whitewingów zaopatrują stolicę w ryby i prowadzą handel morski, a sama twierdza stanowi jeden z czterech filarów obrony zatoki. Z tego rodu wywodziła się Rayla var Whitewing, zwana Mewą, która zajęła i splądrowała Stary Armekt podczas Wojny Cieniostwora i Mewy. Rodem włada Lord Hewald var Whitewing.

Ród Aecerweald z Aecerham, założony za panowania Aelfheaha, słynie przede wszystkim z browaru produkującego Zatopiasz — ciemne piwo z bursztynowym przebłyskiem, znane w całym królestwie.

Dwie domeny są obecnie bez lordów. Meretun — niegdyś siedziba rodu Mereborn, z pięknym zalewem, stadniną i uprawami sołochy — pozostaje bez pana od wymarcia rodu za Erysa Tyrana i jest zarządzana bezpośrednio przez Koronę. Ród Crownward z Marholdu, jeden z oryginalnych rodów osadzonych przez Tristana Budowniczego, został całkowicie wybity przez Drakarię podczas Katastrofy w Starym Armekcie.

Ziemie Korony to równina przecięta rzeką Gyldenbaend mniej więcej w jednej trzeciej od zachodu. Rzeka uchodzi do morza, tworząc rozległą deltę z siecią odnóg, na której skalistym areopagu tuż nad brzegiem morza wznosi się Sunhearth, pałac królewski. U jego podnóża rozciąga się Stary Armekt, który pierwotnie budowano wyłącznie wewnątrz sieci delty; dopiero za Ealhmunda Wielkiego przekopano dodatkową odnogę rzeki i rozciągnięto zabudowę na północ.

Na wysokości Królewskiego Lasu z Gyldenbaend odgałęzia się rzeka Cyningea, która płynie na południe wzdłuż podnóża Małych Grzbietów i wpada do Morza Południowego. W połowie swojego biegu oddaje jeszcze jedną odnogę — rzekę Leohtgifu, która przepływa obok Ravenspire i uchodzi do morza w Stormgemynd. To właśnie Cyningea i granica Królewskiego Lasu wyznaczają lądową granicę prowincji. Od północy i zachodu Ziemie Korony graniczą z Armektem, od wschodu zamykają je góry Małego Grzbietu należące do Haltal, a od południa obmywa je Morze Południowe.

Po zachodniej stronie Gyldenbaend rozciąga się Królewski Las — domena rodu Goldhart, dostarczająca drewna i zwierzyny, a przede wszystkim będąca miejscem turniejów i polowań dla szlachty z całego królestwa. Po wschodniej stronie rzeki krajobraz jest bardziej zróżnicowany: żyzne pola uprawne na osuszonych bagnach, pagórkowate tereny w głębi lądu, a przy rzece Leohtgifu skaliste wzgórze z twierdzą Ravenspire i kopalnią żelaza u jej podnóża. Sunspire, siedziba rodu Townere, to z kolei bardzo wysoka wieża widoczna ze stolicy.

Stary Armekt leży w głębi zatoki, której obrona przez pokolenia doprowadzona została do perfekcji. Wejścia strzegą cztery twierdze: Sunspire na południowo-zachodnim cyplu, Marhold na południowo-wschodnim cyplu, Gullspire na wyspie Gulley oraz Stormhold na wyspie Stormisle przed zatoką. Każdy statek wpływający do portu musi przejść między tymi fortyfikacjami.

Dookoła prowincji ciągnie się Wielki Królewski Mur — fortyfikacja rozpoczęta przez Tristana Budowniczego, wznoszona przez pokolenia i ukończona przez Ealhmunda Wielkiego, a obecnie częściowo zniszczona podczas wojen drakarańskich i wciąż będąca w odbudowie. Od zachodu mur biegnie przed Królewskim Lasem, od wschodu i południa za rzeką Cyningea, zamykając całą prowincję w szczelnym pierścieniu. Klimat jest łagodny i umiarkowany, z obfitymi opadami zasilającymi rzeki i utrzymującymi żyzność gleb.

Największym cieniem kładącym się na prowincji jest trwająca Wojna Dwóch Koron. Rody, historycznie związane z dynastią Ectów, w większości sprzyjają Taronowi var Wyndhame, ale ich lojalność jest tłumiona siłą — Sowy Korony podległe Wassie var Cliftone porwały zakładnika z każdego rodu poza Bloodravenami, którzy za wczasu ewakuowali swojego dziedzica w bezpieczne miejsce, wymuszając pozorne poparcie dla Edgara.

Głównym źródłem napięć społecznych jest postać Wassy var Cliftone. Jej awans i nadanie Marholdu — twierdzy niegdyś należącej do wymarłego rodu Crownward — spotkały się z powszechną pogardą. Najemna armia Wassy najemników z legiomorskiej organizacji Salamandra i wojska Wicekróla Leofsige'a utrzymują porządek, lecz dla wielu jest to elegancko ubrana okupacja. Sam Edgar jest postrzegany jako marionetka w rękach Rady Wojennej, niesłusznie obrywający za decyzje doradców.

Kolejnym problemem jest dziedzictwo Katastrofy w Starym Armekcie. Wielki Królewski Mur wciąż jest w odbudowie, gospodarka podnosi się powoli, a prowincja odczuwa skutki lat głodu pod Drakarią. Rody żyjące w ciągłym strachu o zakładników mogą w każdej chwili być iskrą wystarczającą do wybuchu buntu. Bloodravenowie, posiadający krew Ectów, są cichym przypomnieniem o dawnych prawowitych władcach.

Siły zbrojne Ziem Korony funkcjonują jako Pułk Ziem Korony — trzy bataliony liczące łącznie około 2200 żołnierzy, podzielonych zgodnie z arauleńskim systemem feudalnym na chorągwie lordowskie. Każdy z rodów wystawia własne oddziały łączące się w razie potrzeby pod sztandarem korony. Pułk uzupełnia flota licząca 25 okrętów wojennych, finansowana głównie przez Stormwardów, którzy od pokoleń są jej kręgosłupem. Thunderbane, okręt flagowy rodu, uchodzi za jeden z najlepszych statków w Araulenie.

Obrona prowincji opiera się na dwóch liniach. Od morza bronią cztery twierdze wokół zatoki — Sunspire, Marhold, Gullspire i Stormhold — które czynią port praktycznie nie do zdobycia bez ogromnych strat. Od lądu pierwszą linią obrony jest Wielki Królewski Mur, obsadzany przez stałą załogę, w tym Krwawe Kruki i system posiłków. Skrzydlata Furia Hreohrridere zapewnia szybką jazdę i zwiad wewnątrz prowincji, przy okazji często nadużywając swojej pozycji do okradania i rabowania chłopów.

Obecnie jednak siły rodowe schodzą na dalszy plan. Porządek utrzymują wojska Wicekróla Leofsige'a var Paytone i najemna armia Wassy var Cliftone patrolująca włości pozostałych lordów. Prowincja jest naszpikowana szpiegami Wassy, a poczucie bezpieczeństwa jest złudne — zewnętrzne zagrożenie zostało zastąpione wewnętrznym napięciem i nieufnością wobec własnych władców.